โจวต้าไห่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง เงียบไปนาน ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
เขารู้นิสัยของโจวเหย่ดี หลานชายคนนี้ไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น
“เสี่ยวเหย่ วางใจเถอะ เรื่องนี้ลุงใหญ่จะจัดการให้เอง พ่อแม่ของเธอ... ไม่สิ สองสามีภรรยาโจวเหล่าซาน ต่อไปจะไม่มารบกวนเธอตามใจชอบอีกแล้ว”
“ในเมื่อเธอตัดขาดกับพวกเขาแล้ว ก็ขาดกันให้เด็ดขาด อย่าติดต่อกับพวกเขาอีก อย่าส่งเงินให้ และอย่าบอกด้วยว่าเธออยู่ที่ไหน”
ถึงเด็กคนนี้จะไม่ใช่ลูกหลานตระกูลโจว แต่เขาก็เห็นอีกฝ่ายเติบโตมาตั้งแต่เล็ก ความรู้สึกย่อมแตกต่างกัน
พูดตามตรง ถ้าสองสามีภรรยาโจวเหล่าซานไม่ได้เลี้ยงโจวเหย่ให้เติบโตมาเป็นเด็กดีขนาดนี้ เขาก็คงไม่ชายตามองน้องชายไม่ได้เรื่องคนนี้ด้วยซ้ำ
“อืม ขอบคุณค่ะลุงใหญ่”
……
หลังจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้เกือบเรียบร้อย โจวต้าไห่ก็รู้ว่าโจวเหย่กำลังจะไป
เขาจงใจปฏิเสธงานที่ค้างอยู่ แล้วขับรถวัวไปส่งสองสามีภรรยากลับเข้าเมืองด้วยตัวเอง
เขาส่งทั้งคู่ไปถึงโรงแรมรับรองใกล้สถานีรถไฟ ก่อนจะค่อยกลับไป
เฮ้อ เด็กดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ใช่ลูกหลานตระกูลโจวกันนะ?
แต่พอลองคิดดูอีกที ก็เหมือนจะสมเหตุสมผลดี ตระกูลโจวอย่างพวกเขาจะมีเด็กที่ประสบความสำเร็จขนาดนี้ได้อย่างไร
ในที่สุดก็กลับเข้าเมืองแล้ว แม้จะเป็นแค่อำเภอเล็ก ๆ แต่เซี่ยเถาก็พอใจมาก