เซี่ยเถากำลังยุ่งอยู่ เอกสารเข้าเรียนจัดการเรียบร้อยแล้ว อีกครึ่งเดือนกว่า ๆ เธอก็ต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแพทย์ทหารแล้ว ไหนจะตำราแพทย์มากมายในมิติอีก เธอยังต้องศึกษาให้ดี
นาน ๆ ทีโจวเหย่จะมีพ่อคอยดูแล เธอถึงพอมีเวลาว่างไปจัดการเรื่องของตัวเอง จึงไม่มีเวลามาสนใจสามีภรรยาคู่นี้แม้แต่น้อย
โชคดีที่เธอปั่นจักรยานสองล้อใหญ่ออกมา พริบตาเดียวก็ทิ้งคนเหล่านั้นไว้ไกลลิบ
โจวเหล่าซานกับหลิวเฟินฟาง ภรรยาของเขา วิ่งจนแทบขาดใจแต่ก็ไล่ไม่ทัน กลับเหนื่อยหอบจนหายใจแทบไม่ทันเสียเอง
ทหารไม่กี่นายที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเขตทหารเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเข้ามาช่วยจับโจวเหล่าซานกับภรรยาไว้
“ห้ามขยับ! ทุกคนห้ามขยับ!”
“เธอเป็นลูกสะใภ้ของผู้บังคับบัญชาโจว จะมาเป็นลูกสะใภ้ของพวกคุณได้ยังไง ผมว่าพวกคุณเป็นมิจฉาชีพชัด ๆ”
“พอเถอะ ไม่ต้องเสียเวลาพูดกับพวกเขาแล้ว ส่งตัวไปให้ตำรวจสอบสวนเลย”
วันแรกที่มาถึงเมืองหลวง โจวเหล่าซานกับภรรยา รวมถึงหลานชายคนโต ก็ถูกส่งเข้าโรงพักเสียแล้ว
สองตายายถึงกับทำอะไรไม่ถูก เพื่อไม่ให้ถูกตำรวจจับ พวกเขาจึงตัดสินใจใช้วิธีเดียวกับที่เคยทำในชนบท
ทั้งคู่ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ดิ้นพล่านกลิ้งเกลือกไปทั่ว ร้องไห้โวยวายไม่หยุด