แค่คิดว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นหลานชายของบ้านผู้บังคับบัญชา เหมือนอาของเขาทั้งสองคน ได้หนีจากหมู่บ้านยากจนห่างไกล โจวโหย่วเกินก็อดตื่นเต้นไม่ได้
“ในที่สุดก็มาถึงแล้ว เมืองหลวงนี่ไม่เหมือนที่อื่นจริง ๆ”
“ปู่ ย่า เราจะได้กินข้าวเมื่อไหร่ ผมหิวจะแย่แล้ว”
“จะกินอะไรนักหนา ในห่อสัมภาระยังมีหมั่นโถวอยู่ตั้งหลายลูกไม่ใช่เหรอ ก็กัดประทังหิวไปก่อนแล้วกัน”
พอพูดถึงเงิน หลิวเฟินฟางก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที แม้แต่หลานชายคนโตก็ยังถูกมองอย่างไม่ไว้ใจอยู่บ้าง
แค่เดินทางมาที่นี่ครั้งนี้ พวกเขาก็ใช้เงินไปไม่น้อยแล้ว แม้ตอนนั้นตระกูลโจวจะให้เงินมาจำนวนหนึ่ง แต่ก็มีแค่ 200 หยวน
เงิน 200 หยวนนั้นยังถูกสะใภ้ใหญ่ในบ้านขโมยไป เอาไปช่วยพี่ชายน้องชายทางบ้านของตัวเองหางานชั่วคราวทำในอำเภอ
พอนึกถึงเรื่องนี้ หลิวเฟินฟางก็โมโหจนแทบทนไม่ไหว ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรักหลานชายคนโต แต่กลับรู้สึกว่าสนิทกับเขาไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว
ตอนนี้ทั้งครอบครัวเหลือเงินติดตัวอยู่แค่นี้ หากหาลูกชายไม่พบ พวกเขาก็ไม่มีแม้แต่ค่าเดินทางกลับบ้าน ทำได้แค่ระหกระเหินอยู่ข้างถนน
ตลอดทาง ย่าหลานทั้งสามคนสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้เงินไม่กี่หยวนที่เหลือติดตัวหายไป
โจวเหล่าซานถึงกับให้ภรรยาเย็บถุงเล็ก ๆ ไว้ในกระเป๋ากางเกงชั้นใน แล้วติดซิปอีกชั้น เอาเงินทั้งหมดซ่อนไว้ข้างใน