หลิวเฟินฟางกับโจวเหล่าซานเองก็เริ่มไม่มั่นใจอยู่บ้าง เรื่องนี้ดูไม่ค่อยเหมือนกับที่พวกเขาคิดไว้เลย
ตระกูลโจวนี้ไม่ใช่ว่าควรจะรับทั้งสองคนไว้หรอกหรือ?
หรือว่าพวกเขา…เปลี่ยนใจแล้ว?
ขณะที่สามีภรรยากำลังลังเลว่าจะตอบอย่างไร
หวงซิ่วอิงก็เริ่มหมดความอดทนแล้ว
“คิดดีหรือยัง จะเลือกอะไร? ถ้าพวกคุณจะเอาคนไป ก็ต้องคืนเงินมา คืนให้ครบทุกหยวน แล้วก็ต้องคืนเดี๋ยวนี้ด้วย”
“แต่ถ้าจะเอาเงิน ก็รบกวนรีบไปซะ อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าคนตระกูลโจวของเราอีก”
สองสามีภรรยาโจวเหล่าซานเริ่มร้อนใจ ทั้งคู่สบตากัน ก่อนกัดฟันพูด
“ฉัน…พวกเราไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่น แค่อยากมาเจอเด็กสองคนน่ะ”
“ได้ อยากเจอคนใช่ไหม?” หวงซิ่วอิงเองก็ไต่เต้าขึ้นมาจากคนระดับล่าง ผ่านเรื่องราวมามากมาย จะดูเจตนาของสามีภรรยาคู่นี้ไม่ออกได้อย่างไร
เธอหัวเราะเย็นชา
“งั้นบอกฉันมาสิ จู่ ๆ พวกคุณมาที่นี่ทำไม ใครเขียนจดหมายให้ หรือใครเป็นคนบอกให้มา?”
“ถ้าพวกคุณยอมพูดความจริง ไม่ว่าจะอยากเจอลูกชายคนไหน ฉันก็จะพาไปเจอ”
“แม้แต่ค่าเดินทางกลับ ฉันก็ออกให้”
ระหว่างพูด สายตาของหวงซิ่วอิงก็จับอยู่ที่เซี่ยเหมยซึ่งยืนข้างกายอย่างชัดเจน
มองฉันทำไม? เซี่ยเหมยรู้สึกแปลก ๆ ใจวูบขึ้นมา หรือแม่สามีสงสัยเธอ?
เธอกำลังจะรีบอ้าปากอธิบาย
แต่เพียงชั่วพริบตา หลิวเฟินฟางกับโจวเหล่าซานก็ปรึกษากันอย่างลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็หยิบจดหมายที่ซ่อนไว้กับตัวออกมา