ในรถตกอยู่ในความเงียบสนิท ลู่ติ้งหยวนกัดริมฝีปากแน่น สายตามองไปข้างหน้าพร้อมขับรถ ไม่รู้จะปลอบเซี่ยหลียังไงดี
เรื่องแบบนี้ทุกคนเข้าใจ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เซี่ยหงฉีทำไม่ถูกต้องจริง ๆ แต่ความจริงแล้ว คนธรรมดา คนที่มีหัวใจ แทบไม่มีใครทำได้เหมือนเครื่องจักร ที่คำนวณทุกอย่างด้วยตรรกะล้วน ๆ โดยไม่ผสมความรู้สึกลงไปเลย
ปมในใจอาจค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ช่วงแรกที่มันเพิ่งเกิดขึ้นล่ะ? จะไม่มีคิดบ้างไหมว่า ถ้าตอนนั้นเซี่ยหลีไม่ขัดขวาง บางทีอาจยังได้อยู่กับลูกที่จากไปแล้วอีกสักระยะ
ตอนที่ภรรยาของเขาอยู่ที่หนานเต่า ดูภายนอกเหมือนเป็นคนกล้าหาญเอาตัวรอดสุด ๆ ไม่เคยถูกใครกลั่นแกล้ง มีเรื่องก็ชิงแก้คืนทันที แถมยังถูกประเทศรับเข้าทำงานโดยไม่สนข้อกำหนดเพราะฝีมือ ให้พ่อแม่ย้ายลงมาอยู่ใต้ชื่อปลอมเพื่อมาใช้ชีวิตร่วมกับเขา องค์กรแม้แต่ยอมเปิดทางให้เธอหลายครั้ง และประนีประนอมกับการเลือกของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอได้ใช้ชีวิตอย่างสมใจแบบที่หลายคนอยากทำแต่ทำไม่ได้
แต่ในใจเขารู้ดีว่า ในยุคพิเศษนั้น หญิงสาวคนหนึ่ง แถมเป็นหญิงสาวที่มีพื้นเพแบบนั้น จะไปถึงผลลัพธ์แบบนั้นได้ ยากเย็นแค่ไหน
ถ้าพ่อตาแม่ยายของเขามีเพียงแค่ความรู้สึก 'เกลียดชัง' เพียงหน่วยเดียวในใจ หรือแม้แต่แสดงออกมาเพียงเล็กน้อย เขารู้สึกว่าสำหรับภรรยาของเขาแล้ว นั่นก็เป็นบาดแผลมหาศาลแล้ว
ด้วยนิสัยของเซี่ยหลี ถ้าพ่อตาแม่ยายแสดงความขุ่นเคืองต่อภรรยาของเขาออกมาแม้เพียงครึ่งหน่วย ภรรยาของเขาต้องรู้สึกใจเย็นชาทันที แล้วเริ่มห่างเหินออกจากพ่อตาแม่ยาย แม้ต่อมาพ่อตาแม่ยายจะคิดทัน จะมาประนีประนอมกับเธอ ก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว