เซี่ยหลีเห็นทุกคนตื่นเต้นดีใจกันขนาดนั้น ก็ไม่ได้ทำให้ความมืดมนลง
“ปืนที่เหลือ ฉันอยากให้คนหมวด 4 กับคนกองพันใหม่
ช่วยฉันติดต่อคนพวกนี้ได้ไหม”
ถ้าให้เธอไปตามแจ้งข่าวคนแล้นคนนั้น บางทีอาจต้องเสียเวลามหาศาล ตอนนี้ทั้งสามคนนี้โทรศัพท์ได้หมด เวลาจึงสั้นลงเหลือเพียงหนึ่งในสามของเดิมทันที
เมื่อเทียบกับ “ลูกกระจ๊อก” ข้างนอกนั้น เซี่ยหลีไว้วางใจทหารในสังกัดของตัวเองยิ่งกว่าแน่นอน
ส่วนจ้าวเฉียงกับพวก ก็เชื่อใจพี่น้องฝ่ายเดียวกันมากกว่าเช่นกัน
แต่พอได้ยินเซี่ยหลีพูดแบบนี้ คนในห้องก็อึ้งตันกันอีกรอบ
จ้าวเฉียงแอบแหงนตาเล็ดลอดมองสีหน้าเซี่ยหลี ทำเหมือนกลัวว่าเธอจะโมโห แล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า “หมวด 4 ของเราเหลือคนไม่ถึงเท่าไรแล้ว ทุกคนย่อมเดินตามผู้หมวดแน่
แต่ฝั่งกองพันใหม่คนเยอะเกิน ตอนนี้ยังตั้งกองพลทหารราบทางเรือขึ้นมาใหม่ กลัวว่าหลายคนจะไม่ได้ตัดสินใจเอง”
เซี่ยหลีหลุดมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น”
คนอย่างจ้าวเฉียงที่เป็นคนดีกับทุกคน ปกติใครจะเล็มหัวสักนิดก็ยิ้มผ่านไปได้ จะไปเปลี่ยนหน้าให้ง่ายขนาดนั้นได้ยังไง