ลู่ติ้งหยวนสะบัดหลุดจากการรัดกุมแล้วลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ก้าวยาวหนึ่งครั้ง เท้าเบาหวิวแต่ปานสายฟ้าวิ่งไปยังประตู
ร่างของเขาซ่อนตัวครึ่งหนึ่งอยู่ด้านข้างกำแพง ค่อย ๆ เปิดประตูออกเพียงช่องเล็ก ๆ
เมื่อยืนยันได้ว่าไม่มีใครอยู่ทั้งซ้ายและขวาของประตู เขาก็แอบกระโดดออกจากช่องประตูทันที แล้วเดินอวดดีผ่านทางเดินที่ว่างเปล่าราวกับเป็นเจ้าหน้าที่สอบสวนธรรมดาคนหนึ่ง ทอดสายตาผ่านหน้าต่างห้องสอบสวนเพื่อค้นหาที่อยู่ของไป๋ถังและผู้กองการเมืองหวัง
ไป๋ถังโชคดีกว่า คนเฝ้าดูเขาก็ออกไปเช่นกัน ไม่รู้ว่าไปร่วมรบหรือเปล่า
เมื่อลู่ติ้งหยวนตามหาเจอ เขาได้ใช้แผ่นเหล็กเล็ก ๆ ถูเชือกที่มัดมือไว้ด้านหลังจนเหลือเพียงเส้นด้ายไม่กี่เส้นแล้ว
เมื่อเห็นมีคนเปิดประตูเข้ามา เขารีบเก็บแผ่นเหล็กกลับเข้าที่ นั่งกลับไปในท่าถูกมัดเช่นเดิม ก้มหน้าเงียบงัน
ลู่ติ้งหยวนไม่เสียเวลาพูดเยอะ ก้าวยาวเข้าไปหาเพื่อแก้เชือกให้ พลางเอ่ยว่า "เป็นฉันเอง รีบไป"
ไป๋ถังเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าเป็นผู้กองของตัวเองก็ไม่ลังเลอีกต่อไป สะบัดมือทั้งสองออกด้านนอกอย่างรุนแรง เชือกที่ถูกถูจนเหลือเพียงเส้นด้ายก็ขาดออกทันที