หลังปลดเชือกที่มัดผู้กำกับการเมืองหวางออกแล้ว ทั้งสองคนก็รีบเริ่มรื้อค้นอาวุธจากตัวอีกคนทันที
สามคนสองกระบอกก็ไม่เป็นไร
แค่รอออกไปข้างนอกแล้วยืมความโกลาหลจัดการทหารอเมริกันสักคน พวกเขาก็จะมีปืนครบมือทุกคน
ฝั่งตรงข้าม บอดี้การ์ดสกุลนาตัดสินใจทำตามคำแนะนำของเซี่ยหลี
ทุกคนกระจายตัวออกจากกัน ตั้งปืนซุ่มยิง แล้วเลือกฆ่าศัตรูที่ดูสำคัญที่สุดก่อน
โดยเฉพาะคนที่ออกคำสั่ง คนที่ยิงปืนอยู่บนหอสังเกตการณ์ หรือคนที่เดินไปเดินมาอยู่รอบ ๆ
ทีมซุ่มยิงที่ถูกคัดเลือกมาล้วนเป็นนักซุ่มยิงฝีมือเยี่ยมประจำกองทัพ ต่างนอนแนบกับพงหญ้า มือนิ่งเสียจนน่าทึ่ง
“เปี๊ยะ~” “เปี๊ยะ~” “เปี๊ยะ~”……
ปืนเอ็ม40 ที่ยึด “ท่อกันเสียงฉบับเซี่ยหลี” ติดอยู่ ยิงหนึ่งนัดต่อหนึ่งนัดลอบทำร้ายทหารอเมริกันบนหอสังเกตการณ์
เสียงไม่ดังนัก ทั้งหมดจมหายไปในเสียงระเบิดปืนใหญ่ที่ระเบิดระนาว
นักซุ่มยิงที่กระจายกันอยู่ทุกจุด ยิงหนึ่งนัดก็ย้ายที่หนึ่งครั้ง ไม่ยอมให้อีกฝ่ายล็อกตำแหน่งของพวกเขาได้เด็ดขาด
เซี่ยหลีเองก็นอนแนบพงหญ้า ปืนหนึ่งกระบอกตั้งอยู่เบื้องหน้า หรี่ตาข้างหนึ่งมองผ่านเล็ง สแกนมองหาเป้าหมายท่ามกลางฝูงชนอย่างใจเย็นเชียง
เธอไม่ได้เน้นเก็บจำนวนเหมือนคนอื่น
สายตาเธอกวาดไล่ไปท่ามกลางทหารอเมริกัน อยากหาคนสักคนที่ยิงหนึ่งนัดแล้วคุ้มค่า
ต่างจากทหารหัวเซี่ยที่ขึ้นสนามรบในตอนนี้สวมแค่หมวกผ้าบนหัว ทหารอเมริกันกลับสวมหมวกเหล็กกันชน
ยิงหนึ่งนัดไป มีโอกาสสูงที่จะไม่ตายในหนึ่งนัด แถมยังทำให้ศัตรูตื่นตัวอีก