เซี่ยหลีก็ยกเลิกความคิดที่จะไปหาเรื่องใครชั่วคราว
ขอให้ไม่มีใครมากวนใจเธอ ช่วงนี้เธอก็จะตั้งใจทำหน้าที่ครูไปอย่างสงบ แวะไปลิ้มรสขนมตามถนนอาหารแถวมหาวิทยาลัยด้วย แทนที่จะไปหาเรื่องชาวบ้านเขา
ทั้งสองไม่ได้พูดคุยเรื่องอื่นต่อ ลู่ติ้งหยวนถอดแจ็กเก็ตตัวนอกมาปูรองนั่งให้เซี่ยหลี ทั้งคู่นั่งเคียงไหล่ชิดกัน ศีรษะแนบศีรษะ นั่งนิ่ง ๆ เคียงข้างโลงศพของคุณปู่ลู่ เซี่ยหลีฟังลู่ติ้งหยวนเล่าย้อนวันวานตอนเขายังเด็กกับคุณปู่
มีตอนที่เขายังเล็กมาก คุณปู่ต่อให้ยุ่งแค่ไหน พอเลิกงานก็จะแวะไปซื้อขนมอบร้านเต้าเซียงชุนที่เขาชอบให้เสมอ มีตอนที่เขาซนไปปีนต้นไม้ปีนกำแพงออกไปเที่ยวกับเพื่อนสนิท โดนคุณปู่ตบเตะจัดการซะหนักหน่อง มีภาพตอนเขาได้รับโล่รางวัลจากโรงเรียน คุณปู่ยิ้มแฉ่งพาไปใส่กรอบแขวนไว้บนผนังอย่างภาคภูมิใจเต็มหน้า และมีวันที่เขาเข้าประจำการสำเร็จ ได้รับเหรียญตอบแทนชั้นสองเป็นครั้งแรก คุณปู่ลงมือคล้องดอกไม้แดงกับเหรียญให้ด้วยตัวเอง แล้วคืนนั้นก็ดื่มจนเมาคาโต๊ะด้วยความดีใจ...
เรื่องราวทีละเรื่องทีละเรื่อง เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง
แต่คนที่จากไปแล้วก็ไม่มีวันกลับมาอีก เหลือไว้เพียงคนที่ยังจดจำพวกเขา และความคิดถึงที่มีให้ไม่รู้จบ
ลู่ติ้งหยวนเล่าเบา ๆ เซี่ยหลีฟังเงียบ ๆ ไม่รู้สึกตัวอีกทีฟ้าก็สางแล้ว
พ่อแม่ลู่ และครอบครัวของป้าสะใภ้รองลงมาข้างล่าง เห็นก็คือฟ้ายังสาง ๆ เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนนั่งอยู่ข้างโลงศพของคุณปู่ ซบกันอย่างอ่อนล้า หน้าตาบอกชัดว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืน
ลู่เอ้อเชิ่นพลันหน้าเจ็บปวด รีบเดินลงมาเร็ว ๆ ดึงมือเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนขึ้น มองคนสองคนที่ไม่ได้นอนทั้งคืนด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใจ แล้วตำหนิเสียงสูงลั่น "โธ่เอ๊ย สองคนนี่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย!