เซี่ยเจี้ยนกั๋วหันขวับไปทางลูกสาว มองลูกสาวที่ปกติแล้วหัวรั้นไม่เชื่อฟังใครด้วยแววตาไม่อยากเชื่อคำพูดที่เพิ่งหลุดจากปากของนาง นี่มันช่างไม่เหมือนกับคำพูดของลูกสาวที่มักจะเอาแต่โวยวายเรื่องความไม่เป็นธรรมในครอบครัว จนพร้อมจะปะทะกับใครก็ได้ที่ขวางหน้า
เขาเก็บอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว กัดฟันหันหน้ากลับไปทางเดิม ตบไหล่ลูกสาวตัวเองเบา ๆ พยายามกลั้นความตื่นเต้นในใจเอาไว้ เสียงแหบพร่าพูดขึ้นว่า "ศัตรูของเราย่อมเป็นคนที่ขัดต่อผลประโยชน์ของหัวเซี่ย ไม่ใช่หัวเซี่ย
ผลประโยชน์ของหัวเซี่ยกับประชาชนของแผ่นดินนั้น ไม่เคยขัดแย้งกัน"
เซี่ยหลีไม่ได้พูดอะไรอีก แค่มองดูความครึกครื้นด้านนอกอย่างเงียบ ๆ
แล้วก็... ผลักพ่อตัวเองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ออกไป
เซี่ยเจี้ยนกั๋วกำลังหมกมุ่นอยู่กับความสุขที่ว่า "ลูกสาวฉันเก่งจริง ๆ ทำชื่อเสียงให้ประเทศ" "ความคิดลูกสาวฉันในที่สุดก็ไม่นอกลู่นอกทางเสียที คงจะพ้นช่วงวัยต่อต้านไปแล้ว" ก็จู่ ๆ ถูกผลักจนเซถลาไปก้าวหนึ่ง
พอหันกลับไป ก็เห็นลูกสาวตัวเองมองเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา แถมยังเอียงคอเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่ตั้งใจจะยั่วโมโหให้ตาย ๆ ไปเลยว่า "คนเขาดีใจกันก็กระโดดกันทั้งนั้น นายไม่กระโดดบ้างเหรอ?
รีบไปวิ่งเล่นกับเขาเถอะ!"
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว: ...