เซี่ยเจี้ยนกั๋วลุกขึ้นยืน ร่างกายยังสั่นเทาเล็กน้อย
ในฐานะพ่อ หลังจากลูกสาวโตขึ้น เขาไม่เคยทำอะไรที่สนิทสนมกับเธออีกเลย
แต่ครั้งนี้ เขาเดินไปที่โต๊ะ คว้าข้อมือลูกสาวที่กำลังเอียงคอมองผู้คนดูความคึกคักอยู่หน้าบ้าน แล้วลากเธอออกจากสนามหญ้า
ตอนแรกเซี่ยหลีเห็นคนข้างนอกส่งเสียงเรียก ก็อยากออกไปดูความคึกคัก
แต่คิดว่า “เหลยคง” ก็คือตัวเธอเอง การออกไปดูคนอื่นชื่นชมความสำเร็จของตัวเอง มันก็ดูแปลก ๆ เธอจึงไม่ได้ออกไป
ตอนนี้ถูกพ่อแท้ ๆ ของตัวเองลากออกมา เห็นภาพนอกสนามหญ้า ก็ได้แต่ยิ้มแหย ๆ อย่างจนปัญญา
เกาะใต้ไม่ได้เป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองอะไร ที่ดินรกร้างเป็นผืนใหญ่ ตอนสร้างบ้านพักครอบครัวทหารก็ไม่ต้องกังวลเรื่องราคาที่ดิน จึงไม่ได้สร้างอย่างคับแคบ ถนนในสนามกว้างขวางมาก รถสี่คันวิ่งขนานกันได้สบาย ๆ
บนถนนกว้างระหว่างบ้านสองแถว เต็มไปด้วยทหารที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น กอดคอแบไหล่ ตบแขนตบหลังกันไม่ยั้ง
ไม่ว่าจะเป็นมู่เค่อจิ้นที่ถือตัวว่าชายเป็นใหญ่มาตลอด หรือจ้าวไห่หนิงที่ชอบหาเรื่องเซี่ยหลีทุกวัน แม้แต่ผู้การไป๋ที่โอ้อวดว่าตนสุขุมรอบคอบ ล้วนตื่นเต้นดีใจกับข่าวจากลำโพง จนกลายเป็นเด็ก ๆ ไปหมด
เหล่าภรรยาทหารสาว ๆ ต่างกอดกัน ส่วนรุ่นที่อายุมากกว่าก็เกี่ยวแขนกันและกัน เอามือกดแขนลงไม่หยุด สีหน้าไม่อาจปิดบังความดีใจได้
เหล่าครอบครัวทหารที่นั่งกอดกันร้องไห้อยู่บนพื้น คิดถึงญาติพี่น้องและเพื่อนร่วมรบที่จากไป