ในเต็นท์ค่ายทหารของผิงอิงจวิ้นและพวก ไม่ไกลจากเมืองฉง
เจ้าเฉียงกับพรรคพวกอีกสองคนเหนื่อยล้ายิบยับอยากกลับไปพักผ่อนซะเหลือเกิน แต่ก็ต้องฝืนเล่าสถานการณ์ของวันนี้ให้ผิงอิงจวิ้นกับมู่เค่อจิ้นฟังก่อน เพื่อที่ทุกคนจะได้ช่วยกันคิดหาทางแก้
พอเล่าถึงตอนช่วยคนที่ตื่นเต้นเสียวประสาท หัวใจของทุกคนแทบพุ่งขึ้นคอ
พอเล่าต่อถึงเหตุการณ์ที่เซี่ยหลีขับรถ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ จนแทบจะท่วมท้นมู่เค่อจิ้นกับผิงอิงจวิ้นที่นั่งอยู่ในห้อง
บอดี้การ์ดนามสกุลนายังพอใจเย็น อีกอย่างก็ไม่คุ้นเคยกับพวกผิงอิงจวิ้นเท่าไหร่ จึงไม่กล้าบ่นเซี่ยหลี
แต่เจ้าเฉียงในใจไม่มีภาระอะไรแบบนั้น
เขามองผิงอิงจวิ้นกับมู่เค่อจิ้นด้วยสีหน้าบูดบึ้ง น้ำเสียงแน่นไปด้วยความขุ่นเคือง
"ท่านผู้บังคับบัญชา ผมบอกเลยนะ!
ต่อไปไม่ว่าจะสั่งงานอะไรหัวหน้าหมวดของเรา ก็ห้ามให้เขาขับรถเด็ดขาด!"
พูดพลางยกมือโบกเป็นลอนคลื่น ทำท่าเหมือนข้ามภูเขาล่องหุบเขา