เฉินหวังไม่ใช่ไม่เคยคิดเลยว่าถ้าแผนการของเขาล้มเหลว เขาจะต้องเผชิญกับการตอบโต้อย่างโหดเหี้ยมจากเซี่ยหลี่ แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเซี่ยหลี่จะเอาความแค้นนั้นไปลงกับครอบครัวของเขา
ถ้าอุดมการณ์ของเขาจำเป็นต้องแลกมาด้วยการฝังศพครอบครัวทั้งตระกูล เขาไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ……
“เธออย่าพูดแล้ว!”
เสียงของเฉินหวังสั่นเครืออยู่ในละคอจนแทบมองไม่เห็น
เซี่ยหลี่ยักไหล่อย่างไม่แยแส ไม่แม้แต่จะช่างแก้มแดงก่ำของเฉินหวังที่ดูเหมือนอัคคีภัยในตัวจะระเบิดอยู่ในเร็ววัน แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบาหวิว “ไม่พูดก็ไม่พูด ที่เหลือเธอไปจินตนาการเองเอ๊ะ เธอยังมีเวลาอีก 4 นาทีครึ่ง”
พูดจบเธอก็โบกมือให้เฉินหวัง แล้วเดินจากไปอย่างกระฉับกระเฉงยังทิศทางของลู่ติ้งหยวนกับเหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนมองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ “ฟ้าสว่างแล้ว ลูกฉันยังอยู่บ้านคนอื่น ฉันจะกลับไปรับลูก คุณอยู่นี่คิดต่อไปเถอะ”
พูดแล้วเธอก็ตั้งใจพูดดังพอให้ทุกคนได้ยิน น้ำเสียงเปล่งเสียงสูงต่ำเหมือนบ่นพึมพำกับตัวเอง “โอ๋! ตำแหน่งผู้การของฉันนี่มันน่ารังเกียจชะมัด สามีที่มีอำนาจจริงก็น่ารังเกียจ ตระกูลฝ่ายแม่ที่เป็นขุนนางใหญ่ก็น่ารังเกียจ ตระกูลฝ่ายสามีที่เป็นนายพลก็น่ารังเกียจ สมองฉันที่เก่งเกินควรจนทอดสายสัมพันธ์ไปได้ทั่วก็น่ารังเกียจสุด ๆ!
โอ๋! สมองฉันมันดีเกินไปแบบนี้ ประเทศชาติก็ต้องการฉันนัก ให้ฉันได้เป็นชนชั้นมีสิทธิพิเศษต่อจากนี้ จะเล่นงานใครก็เล่นงานได้เลยหรือไงนะ!?
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีแต่คนมาลอบสังหารฉัน ฉันนี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ!”
ลู่ติ้งหยวน: ……ปากเธอมันขี้เหน่งได้ไงนะ?
เหล่าทหารองครักษ์: ……เลิกพูดเถอะ นี่คุณกำลังตำหนิตัวเองหรือกำลังข่มขู่เขากันแน่? อีกแป๊บเดียวเฉินหวังโดนคุณขู่จนเสียสติ จะได้อะไรสักหน่อยก็ยาก!