เซี่ยหลียังคงนอนแนบตัวอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ของเธอ กอดปืนไว้แน่น เล็งกล้องเล็งไปที่เจ้าตัวเล็ก ๆ ด้านหน้า ในหัวเธอคิดแต่เพียงว่าถ้าตอนนี้ยิงรัวหนึ่งชุดลงไปข้างหน้าเท้าพวกเจ้าตัวเล็ก ๆ นี่ พวกมันจะกระโดดโลดเต้นตกใจเหมือนแมวสองตัวที่เคยทะเลาะกันหน้าประตูเกาะใต้เมื่อก่อนหรือไม่
แต่ปากก็ยังตอบไปด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา “ไม่มีหรอก ดูสิ ตัวเล็ก ๆ ข้างหน้านั่น ก็ยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ ทั้งนั้น”
น้ำเสียงของเฉินหวังเย็นชาแฝงความดื้อรั้นไว้บ้าง “ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะฆ่าครอบครัวของฉัน”
เซี่ยหลีพยักหน้า ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป ยอมรับอย่างเด็ดขาด “อืม ใช่ ฉันไม่ได้ฆ่า”
เฉินหวังหันหัวปรี๊ดมามองเซี่ยหลี แววตาลุกวาวขึ้นมาชั่วขณะ ราวกับคนจมน้ำที่เหลียวมองหาฟางเส้นสุดท้าย
“จริงเหรอ!?”
เซี่ยหลี “ถ้าคุณอยากเชื่อแบบนั้นก็เชื่อไป แต่ถ้ายังไม่ยอมพูดความจริงอีก ฉันจะได้ลงมือแล้วนะ”
เฉินหวังจ้องมองเซี่ยหลีด้วยสีหน้าจริงจัง น้ำเสียงมั่นใจยิ่งขึ้น “คุณไม่มีทางยิงปืนหรอก
ถึงแม้คุณจะมีวิชามารกานแค่ไหน แต่ตัวคุณเองก็เห็นแก่ตัวและเชื่อมั่นในตัวเองเกินไป จะไม่มีทางหุนหันพลอยโพล้เพล้ฝังอิสรภาพของตัวเองลงไปทั้งเป็น
ตอนนั้นมีคนอยู่มากมาย ไม่มีทางที่ทุกคนจะยอมช่วยกันปิดบังความจริงให้คุณ ถ้าคุณไม่ได้อยากฆ่าทุกคนให้หมด คุณก็จะไม่ทำแบบนั้น”
เซี่ยหลีเองก็รู้ว่าตอนนี้เฉินหวังเหมือนอย่างที่ลู่ติ้งหยวนพูดไว้ เหตุผลในสมองเย็นตัวลงแล้ว กลับมาได้กลิ่นทุกอย่างครบ รู้แล้วว่าเธอไม่ลงมือ
เธอจึงวางปืนในมือลงเสีย ยืดตัวขึ้น กอดปืนเอาไว้แล้วนั่งลงบนกิ่งไม้ด้วยขาที่ห้อยตามธรรมชาติ มองเฉินหวังด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ น้ำเสียงแฝงมุกตลกไว้บ้าง “จริง ๆ คุณก็คนน่าเบื่อนะ ไม่รู้ว่าทำไมถึงยึดติดเรื่องที่ฉันฆ่าหรือไม่ฆ่าครอบครัวของคุณอยู่ได้ตลอด
การยิงเด็ก ๆ กลุ่มนั้นตายหน้าประตูเขตทหาร มันเป็นเรื่องไร้สาระชัด ๆ คนปกติไม่มีใครทำ