ระหว่างที่ทุกคนยังทันไม่ทันรู้ตัว เซี่ยหลีก็ "โพละ" ลงคุกเข่า ไถลตัวไปจนถึงขาพ่อ ชนเข้าที่ต้นขาของพ่อเต็ม ๆ แล้วก็กอดรัดต้นขาพ่อแน่น ทำหน้าน้องใจแบบเสแสร้ง แล้วเริ่มร้องโอดครวญ
"พ่อคะ สงสารหนูด้วย หนูทำงานไม่ไหวจริง ๆ แล้ว!
ทุกวันนี้หนูเชื่อสุดใจเลยว่าโลกนี้มีคำสาปจริง เมื่อวานต้องมีใครสาปให้หนูลงนรกแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมทุกเช้าที่หนูลืมตาก็ต้องไปทำงาน!
เค้าว่ากันว่าปฏิรูปเปิดประเทศแล้วดอกไม้บานสะพรั่งทุกสาย สิ่งที่พัฒนาเร็วที่สุดก็คือเศรษฐกิจกับมาตรฐานการครองชีพของประชาชน ตอนนี้หนูรวยขนาดนี้ แต่หนูไม่มีเวลาแม้แต่จะไปใช้เงินเลยนะ!
ก็เพราะหนูคิดค้นของออกมาเยอะแยะ พวกอำนาจชั่วร้ายต่าง ๆ ก็เลยจับตามองตลอด หนูกลัวจะไปสร้างความยุ่งยากให้ทุกคน จนกระทั่งตัวเองแม้แต่จะไปเดินห้างก็ไม่มีโอกาส!!!!
อึดอึดอึดอึด! พ่อคะ ชีวิตหนูไม่ใช่ชีวิตหรอ! หนูก็อยากออกไปเที่ยว อยากไปท่องเที่ยว อยากไปเดินห้าง อยากพาลูกไปเล่นสวนสนุกด้วยกัน! อา~อา~อา~อา~อา~อา~อา~~~~~~!!!!!!!!"
ยิ่งเซี่ยหลีร้องไห้โวยวายแบบไม่มีน้ำตา ก็ยิ่งฟัง "จริงใจ" ขึ้นทุกที ตอนท้ายน้ำเสียงที่ตะโกนออกมาเหมือนเด็กดื้อง้อพ่อแม่ซื้อของให้ พอพ่อแม่ไม่ซื้อก็นั่งลงกับพื้นถีบขาสะบัดร้องไห้โวยวาย ทุกเสียง "อา" ต่างก็มีการเปลี่ยนน้ำเสียง แหลมคมบาดหูและมีพลังทำลายสูง
คนที่อยู่ในห้องทั้งหมด: !!!!!……
เหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่หน้าประตู ไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น: !!!???