ภายในห้องขั้วด้านข้างของครอบครัวเฉินที่ไม่โดนระเบิดจนราบคาบ
ผนังสีขาวที่เคยทาสีไว้อย่างเรียบร้อย ตอนนี้ถูกแรงระเบิดทำให้สีหลุดหลายแผ่น ทั้งพื้นโต๊ะและพื้นห้องที่เคยสะอาดสะอ้าน ตอนนี้ปกคลุมไปด้วยฝุ่นจากการระเบิดเมื่อครู่ ทำให้ทั้งห้องดูสกปรกมีตำหนิ
คณะของแชลี่และคณะของตระกูลเฉินต่างนั่งอยู่ในห้องข้างนี้ บรรยากาศของสองฝ่ายชัดเจนว่าต่างกันสิ้นเชิง
ทหารองครักษ์ที่ลู่ติ้งหยวนนำมาต่างดูเข้มขรึม เรียงตัวปิดล้อมคนกลุ่มใหญ่ของตระกูลเฉินเอาไว้แน่นหนาราวกับคุมนักโทษ ราวกับกลัวว่าคนเหล่านี้จะก่อเรื่องขึ้นมา
ส่วนคนตระกูลเฉิน ยกเว้นพ่อแม่ผู้เฒ่าผู้แก่ของบ้าน คนอื่นล้วนนั่งอยู่บนเก้าอี้ กำมือกุมเท้าไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าเจ็บปวด ขอบตาแดงก่ำ ดูเหมือนจะใกล้ตายเข้าไปแล้ว
บรรยากาศของครอบครัวเฉินทั้งบ้านคือความโกรธที่อยู่ท่ามกลางความไร้ทางเลือก
สายตาเจ็บปวดของพ่อเฉินเคลื่อนจากใบหน้าของเด็ก ๆ ในบ้านที่กำลังปวดจนสะดุ้งไปมา ไปยังใบหน้าเต็มไปด้วยจุดดำจากถั่วเหลืองของลูกชายคนที่เจ็ด ก่อนที่ดวงตาที่แช่อยู่ในความโกรธจะจ้องแชลี่ไม่กระพริบ
เขากลั้นความโกรธเอาไว้ กัดฟันพูดว่า "ฉันจำไม่ได้เลยว่าขั้นตอนการสอบสวนขององค์กรเป็นแบบนี้ ทำแบบนี้ไม่กลัวองค์กรตำหนิเธอหรือ!?
หลอกชาวบ้านเข้ามาในบ้านก่อน แล้วจึงเหยียบเท้าไล่ตั้งแต่เด็กจนถึงผู้ใหญ่ ที่เลวร้ายที่สุดคือยังเอาปืนบรรจุถั่วเหลืองยิงใส่หน้าคน
ไม่มีที่ไหนทำงานแบบพวกเธอ!!"
แชลี่กลับกลายเป็นฝ่ายคุมเชิง นั่งหลับมือวางบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ มือทั้งสองประคองตัวไว้ข้างหลัง พันเท้าสบาย ๆ เอี้ยวไปมา พอได้ยินคำพูดโกรธแค้นของชายชรา ก็หัวเราะใส่เขาทันที
"โห~ เหยียบเท้าลูก ๆ ของบ้านเธอ ยิงถั่วเหลืองใส่หน้าภรรยาของเธอ เจ็บใจแล้วหรือ?