หญิงสาวหันศีรษะมองไปยังเซี่ยหลี ต้นตอของเรื่องนี้อย่างไม่เชื่อสายตา ตอนนี้เธอไม่แคร์แล้วว่าจะกลัวเซี่ยหลีผู้หญิงบ้าพลังที่ขึ้นมาเหยียบนิ้วหัวแม่เท้าเธอตั้งแต่แรก เธอเงยเสียงขึ้นสูง ตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยว “คุณทำได้ยังไง! เอาถั่วเหลืองยิงเด็กเล็กแค่นี้!
ของนั่นยิงเจ็บโคตรๆ คุณใจดำกันยังไง! ถ้าเด็กได้รับบาดเจ็บจะทำยังไง! เฉินหวังทำความผิด แต่คุณกลับไปยิงลูกของเฉินหวัง! ยิงลูกฉันทำอะไร!”
จนถึงตอนนี้เธอยังลืมไม่ได้เลย ตอนอยู่ลานบ้านนั้น หญิงผู้โหดร้ายคนนี้ถือปืนของเล่นสำหรับเด็กขึ้นมากระหน่ำยิงถั่วเหลืองใส่ใบหน้าแม่สามีของเธออย่างบ้าคลั่ง
ถั่วเหลืองนั้นยังจุ่มหมึกไว้อีก ยิงเข้าใบหน้าทีละนัด ทีละนัด จนใบหน้าแม่สามีแดงปนดำไปหมด
เธอไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าถั่วเหลืองนั้นโดนหน้าลูกของตัวเองจะเจ็บแค่ไหน! ลูกชายเธอปีนี้เพิ่งได้ 4 ขวบ คนพวกนี้ใจดำกันยังไง!!
แค่จะกลับบ้านเกิดสักครั้ง กลับเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ พวกเธอไปกวนใจใคร!?
หยาหยาของครอบครัวเขาได้รับความทุกข์ทรมานมหาศาล! ถ้าพ่อแม่ต่อจากนี้ยังจะพูดหาเฉินหวังอีก เธอจะไม่กลับบ้านเกิดอีกแล้ว!
ถึงเฉินหวังจะมีความผิด เธอก็ไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปง่ายๆ อย่างเด็ดขาด!!!
เซี่ยหลีตอบกลับได้ทันทีไม่ต้องคิด “ก็เฉินหวังมันไม่มีลูกนี่”
ลู่ติ้งหยวนเห็นว่าเซี่ยหลีเงยหน้าเหลือบมองผู้หญิงคนนั้น ปากเริ่มขยับจะยั่วโมโหต่อ เขารีบยื่นมือมาจับมือเซี่ยหลีไว้ แล้วหันไปอธิบายกับหญิงสาว “กระสุนที่ยิงเด็กเป็นเปลือกแคปซูลชุ่มน้ำปากกาฮีโร่ ไม่สามารถทำอันตรายใด ๆ แก่เด็กได้ ถ้าคุณไม่เชื่อ เดี๋ยวเราไปโรงพยาบาลตรวจก็ได้”