ปลายสายดังเสียงถอนใจของคุณแม่ลู่ “ฝากติ้งหยวนไว้กับเธอด้วยนะ
ลี้ลี้ เธอช่วยปลอบใจติ้งหยวนด้วยนะ ติ้งหยวนโตมาในอ้อมกอดคุณปู่มาตั้งแต่เด็ก สองคนผูกพันกันลึกซึ้งมาก คุณปู่จากไป ติ้งหยวนต้องเสียใจหนักแน่...”
ถึงคุณแม่ลู่จะไม่พูด แต่เซี่ยหลีแค่เห็นอาการของลู่ติ้งหยวนตอนนี้ รวมถึงภาพความทรงจำตอนที่คุณปู่กับลู่ติ้งหยวนอยู่ด้วยกันมาก่อน ก็รู้ดีว่าคุณปู่มีความสำคัญกับลู่ติ้งหยวนมากแค่ไหน
เธอเอ่ยเสียงนิ่งและมั่นคง “แม่วางใจได้เลยค่ะ ติ้งหยวนอยู่กับฉัน ไม่มีเรื่องไหนหรอก”
ปลายสายเสียงของคุณแม่ลู่แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ราวกับฝืนให้ตัวเองสุขุมไว้ “อืม งั้นแม่ฝากติ้งหยวนไว้กับลูกแล้วกัน
คุณปู่เพิ่งจากไป… ทางนี้ยังมีงานศพอีกเพียบ ต้องแจ้งอาส่าของลูกด้วย แม่ขอไม่คุยนานแล้วนะ
ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันให้ดี ๆ นะ นะ”
เซี่ยหลีขบริมฝีปากเบา ๆ ตอบกลับ “ค่ะ แล้วแม่รีบไปจัดการงานเถอะค่ะ”
วางสายเรียบร้อย เซี่ยหลีหันไปมองลู่ติ้งหยวนที่ขอบตาแดงก่ำ ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย
เธออ้าปากจะพูด แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี เธอไม่เคยเก่งเรื่องปลอบใจคนแบบปกติ แถมยังไม่รู้จะพูดถ้อยคำอ่อนหวานอย่างไรให้สามีที่เพิ่งสูญเสียคนที่แสนรักที่สุดไม่ต้องเศร้า
ในโลกนี้ ความเศร้าในสายเลือดที่เลวร้ายระดับเดียวกับ “ส่งศพลูกไปก่อนหน้า” ก็คงมีเพียง “ลูกอยากเลี้ยงดูแต่พ่อแม่จากไปเสียก่อน”
สมองของลู่ติ้งหยวนที่เหมือนหยุดคิดไปชั่วขณะ เอียงหัวขึ้นเล็กน้อย ก็เจอเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเซี่ยหลีที่มองมาพอดี
นี่คือครั้งแรกที่เขาเห็นความห่วงใยอย่างระมัดระวังในดวงตาของเมีย เขาที่เพิ่งคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชาย เป็นเสาหลักของบ้าน ห้ามอ่อนแอแม้แต่นิดเดียว ก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป