ลู่ติ้งหยวนเม้มริมฝีปากแน่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแหบแห้ง "ต้องทำยังไงถึงจะจีบผู้หญิงที่ชอบได้ล่ะ?"
ผู้การหวัง : ???
ทุกคน : ???????
โต๊ะหนึ่งมีแปดคน นอกจากลู่ติ้งหยวนแล้ว อีกเจ็ดคนที่เหลืองงกันหมด สมองเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามที่ลอยวนเวียนอย่างรวดเร็ว
นี่มันคำถามอะไรกัน?! คำถามแบบนี้เป็นสิ่งที่ลู่ติ้งหยวนปีศาจหน้าโหดจะถามออกมาได้ยังไง!?!
แต่ลองคิดดูให้ดี ๆ ไม่ใช่แค่ว่าคำถามนี้ไม่ใช่สิ่งที่ปีศาจหน้าโหดอย่างลู่ติ้งหยวนจะถามได้ หากแต่ลู่ติ้งหยวนถามคำถามนี้ออกมาแล้วยิ่งทำให้เขาดูเป็นปีศาจหน้าโหดมากขึ้นไปอีก
มีเพียงผู้การหวังที่พอรู้เรื่องภายในอยู่บ้าง ก็ตั้งสติได้ทันที
สายตาของเขาจับจ้องไปที่ลู่ติ้งหยวนด้วยความรู้สึกสุดจะกล่าวเป็นคำพูด น้ำเสียงประหลาด ๆ "นี่นายไปเปิดเผยกับเซี่ยหลีแล้วหรือ?"
คนอื่น ๆ ในที่นั้นที่รู้ว่าเซี่ยหลีเป็นใคร : !!!!!! ใคร? ใคร? ใคร? นายพูดถึงใครน่ะ???
ทุกคนหันขวับไปมองผู้การหวังด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหันกลับมามองลู่ติ้งหยวนอย่างตกตะลึง พลางลืมที่จะพูดไปชั่วขณะ
ลู่ติ้งหยวนพยักหน้าเบา ๆ "เมื่อคืนบอกไปแล้ว"
สีหน้าของผู้การหวังยิ่งประหลาดมากขึ้น พลางถามต่ออย่างเจ็บปวด "ถูกปฏิเสธหรือเปล่า?"
ตอนนี้ลู่ติ้งหยวนแดงทั้งตัว หน้าแข็งทื่อ พยายามไม่ให้ตัวเองรู้สึกอึดอัด พยักหน้าให้อีกครั้งอย่างแผ่วเบา
"เธอบอกว่าพวกเราไม่เหมาะกัน ให้ฉันกลับไปสติให้ดี ๆ"
ผู้การหวัง : ...
คนอื่น ๆ : ...
ไม่เพียงแต่จะถูกปฏิเสธ หากแต่ยังถูกมองว่ามีสติไม่เต็มร้อย วิธีปฏิเสธแบบนี้ช่างโหดร้ายเกินไป น่าดูจนแทบจะทนไม่ได้
รองผู้บังคับกองพันใช้มือลูบหน้าพลางมองลู่ติ้งหยวนด้วยสีหน้าสุดจะกล่าว "พี่น้องเอ๊ย ไม่ใช่แค่เซี่ยหลีที่คิดว่าพวกนายสองคนไม่เหมาะกัน
ก่อนที่ฉันจะรู้ว่าผู้หญิงที่นายหมายตาคือเซี่ยหลี ฉันก็คิดว่าเรื่องนี้มันไม่เหมาะเหมือนกัน