ลู่ติ้งหยวนมองตามแผ่นหลังของเซี่ยหลีที่เดินจากไป ครั้งนี้เขาไม่ได้ดื้อดึงติดตามไปด้วย แต่กลับค่อย ๆ เดินตามหลังเธอไปห่าง ๆ ห้าเมตรเพื่อส่งเธอกลับบ้าน
อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาโดยตรงแบบที่ปฏิเสธกู้อวิ๋นอี้
ใช่ไหม?
เซี่ยหลีวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ปีนกำแพงกลับเข้าไป แล้วก็เข้านอน
เธอหลับตานอนราบบนเตียง นานทีทีเดียวก็ลืมตาขึ้นมา
ยกมือขึ้นมาถูก้องนิ้วที่เพิ่งชกคนไป
ในใจแอบลิ้มรส สัมผัสนุ่มมือดีทีเดียว ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เนื้อได้หนังขนาดนี้ แต่คนมันดื้อรั้นเกินไป เสียหน้าตาดี ๆ ไปทั้งนั้น แถมยังมีรูปร่างดี ๆ อีกต่างหาก
อีกด้านหนึ่ง ลู่ติ้งหยวนก็แอบกลับไปที่หอพักคนเดียวเหมือนกัน
เขานอนราบบนเตียงเช่นเคย หลับตาพยายามจะนอน แต่ในหัวก็มีแต่ภาพตอนที่เซี่ยหลีได้ยินคำสารภาพรักของเขาแล้วทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก