เซี่ยหลีกรองเสียงตำหนิทั้งหลายที่พุ่งเข้าใส่เธอออกไปจนหมด หันไปมองผู้บัญชาการกองพลหลิวด้วยสายตาประหลาดใจ
“หนูได้เป็นรองหัวหน้ากองเมื่อไหร่กัน ทำไมหนูไม่รู้เรื่องเลย?”
ผู้บัญชาการกองพลหลิวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วผ่อนออกยาว ๆ รู้สึกเหนื่อยใจเป็นอย่างมาก
“หลังจากที่จรวดป้องกันภัยทางอากาศของเธอส่งไปทำหน้าที่ในสมรภูมิได้ผลงาน นายทหารฝ่ายเสนาธิการก็อนุมัติเอกสารการประดับยศของเธอลงมาแล้ว
รวมถึงผลงานที่เธอเคยสร้างรถถัง ระเบิดความแรงสูง และผลงานวิจัยอื่น ๆ อีกมากมาย ล้วนถูกนำมารวมคิดเป็นความชอบ เลื่อนขั้นสามขั้นติดต่อกัน
องค์กรไม่เคยลืมเลือนหรือกลบเกลื่อนความดีความชอบของเธอเลยสักนิด จำไว้ในใจเสมอมา
เพียงแต่ก่อนหน้านี้ที่เกาะใต้ยังวุ่นวายเกินไป เลยยังไม่เคยจัดพิธีประดับยศให้เธอได้สักที”
ผู้บัญชาการกองพลหลิวหยุดไปเล็กน้อย สายตาที่มองเซี่ยหลีไม่มีความขื่นขมเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับมาจริงจังดังเดิม
“ที่จริงเรื่องนี้ฉันก็อยากจะบอกเธออยู่เหมือนกัน พิธีพระราชทานยศนี่เราเลื่อนให้เร็วที่สุดดีกว่า