เซี่ยหลีทำปากยิ้มเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงเบาสบายอย่างมากพูดว่า "งั้นผมไปก่อนนะครับผู้บัญชาการ เจอกันวันมะรืนนะ~"
ผู้บัญชาการกองพลหลิว: ...
นั่นมันสีหน้าแบบไหนกัน!? รู้สึกได้ยังไงว่าเด็กคนนี้กำลังจะไปก่อเรื่องไม่ดีอีกแล้ว?
พูดด้วยความไม่วางใจอย่างมาก "เธอทำตัวเรียบร้อยๆ หน่อยนะ ช่วงนี้อย่าไปก่อเรื่องเด็ดขาด ทำตัวให้กลืนไปกับคนอื่นดีที่สุด เดี๋ยวฉันจะหาทางให้เธอได้ไปดูเครื่องบิน"
เซี่ยหลี: "ได้~"
ผู้บัญชาการกองพลหลิว: ...
ยิ่งไม่วางใจเข้าไปใหญ่จะทำยังไงดี?
สองวันต่อมา เซี่ยหลีมาถึงโรงงานน้ำตาล
คนในห้องวิจัยได้รับข่าวตั้งแต่เนิ่นแล้วว่าวันนี้เซี่ยหลีจะได้รับเหรียญเกียรติยศอีกครั้ง ต่างรีบทำความสะอาดห้องวิจัยจนสะอาดเอี่ยม แม้แต่แท่นสำหรับมอบเหรียญก็ถูกประกอบขึ้นมาแล้ว พร้อมผูกดอกไม้สีแดงใหญ่
เซี่ยหลีเพิ่งเดินเข้าประตู ก็ถูกกลุ่มปู่ย่าตายายที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวรุมล้อมพาเดินขึ้นไปบนแท่นทันที
เวินซูอวี้ถือแก้วน้ำใบใหญ่เดินอยู่ข้างกายเซี่ยหลี น้ำเสียงกระตือรือร้น "เซี่ย ในที่สุดเธอก็มาเสียที เรารอเธอตั้งนานแล้ว
ดูแท่นนี้สิ ชอบไหม?"
หลิวเช่าอิงพูดเสริมตาม "รู้ว่าเธอจะได้รับเหรียญ พวกเราเตรียมตัวกันตั้งแต่เนิ่นแล้ว วันนี้เธอเป็นตัวเอก ต้องพูดให้พวกเราฟังสักสองสามประโยคนะ"
ซือชิวอวี้เอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจตาม "เพิ่งจะนานแค่ไหน เซี่ยก็เลื่อนขั้นติดๆ กันตั้งหลายขั้น สมแล้วที่ว่าคนรุ่นใหม่มีพรสวรรค์!