ผู้อำนวยการเซี่ยในฝูงชนสูดลมหายใจลึก ๆ รู้สึกว่าไม่ควรปล่อยให้บรรยากาศตึงเครียดแบบนี้แพร่ระบาดต่อไปในสถาบันวิจัย
สถาบันวิจัยประสบอุบัติภัยครั้งใหญ่ถึงขนาดนั้น แถมเบื้องหลังอาจยังมีฝีมือของชาวต่างชาติอยู่ด้วย ย่อมทำให้เจ็บปวดจริง ๆ แต่ไม่ว่าจะเจ็บปวดเพียงใด คนก็หยุดเดินไม่ได้ พวกเขาต้องเปลี่ยนความโศกเศร้าให้เป็นพลัง เดินหน้าต่อไปอย่างมั่นคง เพื่อบดขยี้แผนการอันโฉดเขลาของบรรดามหาอำนาจให้ราบคาบ
ชายหนุ่มหันสายตาจริงจังมองไปยังทุกคน น้ำเสียงเหมือนมีพลังอันทรงปลุกเร้าใจ
"ทุกท่าน นับแต่ปืนใหญ่แม่เหล็กของเราได้รับการยืนยันว่าพัฒนาสำเร็จ ช้าที่สุดคือเช้าพรุ่งนี้ เร็วที่สุดก็คืนนี้ ทั่วโลกจะได้รู้ถึงความเก่งกาจของเหล่านักวิจัยปืนใหญ่แม่เหล็กของหัวเซี่ยเรา!
และจะตบหน้าคนที่คิดรังแกหัวเซี่ย คิดขวางกั้นไม่ให้หัวเซี่ยผลิตปืนใหญ่แม่เหล็กได้ ด้วยหมัดหนักหน่วง
ตอนนี้เรามาเริ่มคำนวณกันเถอะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนปรับอารมณ์ตัวเองให้เข้าที่ ต่างเดินไปรับข้อมูลบางส่วนจากมือเซี่ยหลี แล้วเริ่มคำนวณด้วยมือ
ยุคนี้เครื่องคิดเลขยังไม่แพร่หลาย บรรดานักวิจัยที่อยู่ตรงนี้รวมถึงเซี่ยหลีด้วย ล้วนใช้วิธีที่ตนเองถนัดที่สุดในการคำนวณ
บางคนเหมือนซือชิวอวี้ หยิบลูกคิดประจำตัวออกมาแล้วตวัดลูกปัดกรุบกรับคำนวณไป บางคนเหมือนท่านกั๋ว หยิบปากกากับสมุดออกมาเขียนสมการคำนวณทีละบรรทัด ส่วนบางคนเหมือนเซี่ยหลี ก็ใช้สมองคิดเลขในใจรวดเดียว
นี่เป็นกระบวนการที่น่าเบื่อหน่ายและผิดพลาดได้ง่ายมาก
เซี่ยหลีเอียงคอไปเล็กน้อย ก็เห็นลู่ติ้งหยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มตามองข้อมูลการคำนวณในมือของเธอ
เอียงหัวไปอีกฟาก ก็เห็นเหล่าเพื่อนซี้ที่แม้การทดสอบยิงจะจบลงแล้ว แต่ยังยืนอยู่ไกล ๆ ในเขตปลอดภัย
หันหัวกลับมา ก็ยังเห็นผู้อำนวยการเซี่ยที่เห็นว่าขวัญกำลังใจของเหล่านักวิจัยกลับคืนมาแล้ว เริ่มลงมือทำงานอย่างจริงจัง จึงพยักหน้าพอใจไม่หยุด