“ฉันยอมให้เธอขึ้นสนามรบได้ แต่เธอต้องรับประกันด้วยว่าจะดูแลความปลอดภัยของตัวเอง เชื่อฟังการจัดการขององค์กรตลอดเวลา ห้ามจงใจทิ้งคนที่คอยปกป้องเธอเด็ดขาด ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจก็ไม่ดีนะ
ออกไปข้างนอกต้องมีคนตามไปด้วยอย่างน้อยสามคน ถ้าออกจากกลุ่มต้องรายงานก่อน
เธอเป็นคนกองร้อยสื่อสาร ก็ตามกองร้อยสื่อสารไปตลอดทาง อย่าเข้าใกล้ศูนย์กลางสมรภูมิ
เงื่อนไขเหล่านี้ ทำได้ไหม?”
เซี่ยหลีได้ยินผู้บัญชาการกองพลหลิวตกลง หัวใจพลันเบิกบาน แววตาก็มีประกายแห่งความดีใจเจือปน
ต่อให้ไม่กี่จะวางแผนอย่างไรแกล้งให้ ผู้บัญชาการกองพลหลิวจำใจยอมให้ขึ้นสนามรบเตรียมไว้แล้ว กลับไม่คิดว่าเรื่องดีจะตกจากฟ้า ให้เจ้าแก่หัวรั้นคนนี้คิดได้เองสินะ!
รีปรับด้วยน้ำเสียงเบิกบานว่า “ไม่ใช่แค่เรื่องให้คนติดตาม ไม่ออกนอกหมู่ใหญ่ เวลามีเรื่องก็ต้องลา ขอรับ?”
ไม่ใช่ปัญหาแน่นาล!