โรงแรมเมืองหลวง ปกติจะเรียกว่าห้องส่วนตัว
ทุกคนยกแก้วชนกัน พูดชมเซี่ยเหวินเหวินไม่ขาดปาก บรรยากาศครึกครื้นเสียจนเซี่ยเหวินเหวินหน้าแดงไปถึงโคนหู
ลู่ติ้งหยวนมองพวกเขาที่ยกแก้วอยู่นานแล้วไม่ยอมดื่ม ต่างพูดจาชมกันไปมาอย่างไร้สาระ ก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบ ๆ
ในใจคิดว่า พวกนี้ยกแก้วอยู่นี่ตั้งนานไม่ยอมดื่ม สงสัยมื้อนี้จะกินกันไม่รู้จบ
ถ้าให้เซี่ยหลีมาอยู่ที่นี่ละก็ คงพากันไปนอนใต้โต๊ะหมดแล้ว
ซ่งชิงเหอนั่งอยู่ข้าง ๆ ลู่ติ้งหยวน เห็นสาวน้อยคนนั้นส่งสายตามองมาทางลู่ติ้งหยวนเป็นระยะ ๆ แล้วก็รีบหลบตาไปอย่างเขินอาย แต่ว่าคนสนิทของเขากลับทำตัวเหมือนฉนวนไฟฟ้า ไม่รู้สึกถึงใจนางสาวน้อยนั้นเลยแม้แต่น้อย ทำให้เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ลู่ติ้งหยวน แล้วกระซิบถามเสียงเบา: "นายไม่ไปคุยกับสาวน้อยเขาหน่อยละ?"
ลู่ติ้งหยวนทำหน้าตึงมองซ่งชิงเหอ ด้วยความงุนงง "พวกนายคุยกันไปเถอะ ฉันกับเธอก็ไม่รู้จักกันสักหน่อย"
"อีกอย่าง ฉันจะไปคุยอะไรกับเด็ก ๆ ได้ล่ะ?"