เฉิงเสวี่ยได้ยินเสียงใครบางคนทักทายเธอขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ในใจลึกๆ แล้วเธอไม่อยากจะสนใจด้วยซ้ำ
เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก กลับฝังดวงตาคู่นั้นที่เย็นชาราวกับไร้ซึ่งชีวิต มองไปยังชายคนที่จู่ๆ ก็มาขัดจังหวะความคิดของเธอ
ชายคนนั้นดูอายุประมาณสามสิบต้นๆ ผมถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย แต่งกายด้วยชุดสูทสีเทาแบบซุนจงซานที่ดูเป็นทางการ ตัวเขาทอดกลิ่นอายของผู้มีอำนาจที่ทั้งโอบอ้อมอารีและแฝงไว้ด้วยแรงกดดัน ดูแล้วเป็นคนมีฐานะ
แต่เธอไม่รู้จักเขา
เฉิงเสวี่ยเอ่ยเสียงแหบพร่า ไร้ซึ่งความปรานี "คุณจำคนผิดแล้ว"
พูดจบ ก็คิดจะเดินเลี่ยงชายคนนั้นไป
ฮั่วเซวียนคุนเห็นสีหน้าเธอแบบนั้นก็หัวเราะเบาๆ ออกมา
เขานึกไม่ถึงเลยว่า แค่เดินทางมาทำภารกิจที่เมืองหลวงครั้งหนึ่ง ยังไม่ทันได้เข้าใกล้เป้าหมาย ก็บังเอิญมาเจอกันบนถนนได้ขนาดนี้