หน้าประตูบ้านตระกูลเฉิน
เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนและพวกยืนอยู่นอกประตู ครอบครัวเฉินยืนอยู่ด้านใน ไม่รบกวนกัน แต่ก็มีท่าทางฝ่ายต่อฝ่าย
พ่อของเฉินวั่งแม้ในอดีตตอนอยู่ในสมรภูมิจะเชื่อมั่นในเซี่ยหลีเป็นอย่างมาก ยกย่องความสามารถด้านการบัญชาการและงานวิจัยของเธอสูงส่ง แถมยังมีความศรัทธาแบบทหารธรรมดาที่มีต่อนายทหารผู้ทั้งมีความรู้ทั้งมีวิชาทหารอย่างงมงาย
แต่เทียบกับลูกชายตัวเองแล้ว ผู้บังคับบัญชาที่เคยไว้วางใจก็ยังไม่เท่ากับลูกชายที่เขาเลี้ยงดูมาแต่เด็ก และเขารู้ลึกถึงจิตรักชาติของลูกดีเพียงไหน
ภรรยาตอนนี้ทำหน้าเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูด ความเงียบเช่นนั้นย่อมหมายความว่าต้องมีเรื่องอื่นแอบแฝงอยู่แน่นอน
เขาอยากค่อย ๆ โน้มน้าวจิตใจภรรยา อย่างน้อยให้ภรรยาเล็ดลอดออกมาว่าจริง ๆ แล้วเป็นเรื่องอะไร
พูดกันให้ออกเถอะ เข้าใจกันแล้วก็จบ
แต่เรื่องตรงหน้านี้ ในสายตาของพ่อแม่เฉินมันคือสัญชาตญาณความเป็นญาติ และความเชื่อมั่นในคุณธรรมของลูกชาย พวกเขาจึงยืนฝ่ายเฉินหวังโดยธรรมชาติ สำหรับคู่พ่อแม่แล้วมันไม่มีความผิดอะไรเลย
แต่จากมุมมองของเซี่ยหลี นี่คือครอบครัวของตัวร้ายที่ทำร้ายเพื่อนร่วมรบของเธอ กำลังพยายามปกปิดตัวร้าย ไม่ยอมเปิดปากบอกว่าตัวร้ายหลบอยู่ไหน ยอมปล่อยให้อันธพาลนอกกฎหมายคนนั้นหนีรอด ส่วนเพื่อนร่วมรบของเธออาจต้องทรมานฟรี ๆ ไม่มีทางตามหาตัวบงการเบื้องหลังมาแก้แค้นได้
ใบหน้าของเธอมืดครื้มลงทันที
ยกมือ โบกเรียกทางทิศของเหล่าทหารองครักษ์
หลิวหัวเฉิงและเจี่ยจวินอี้วิ่งกระเบียดเข้ามาข้างเซี่ยหลีทันที ก้มตัวลง เอียงหูแนบปากของเซี่ยหลี
เซี่ยหลีกดเสียงต่ำ กระซิบบอกทั้งสองยาวเหยียด