เซี่ยหลีถือระเบิดมือไว้ข้างลำตัวด้วยมือขวา นิ้วชี้ซ้ายเกี่ยวห่วงดึงของระเบิดเอาไว้ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ พร้อมใบหน้านิ่งเย็นชาที่เปล่งเสียงเคร่งขรึมว่า "เฉินหวัง ฉันรู้นะว่าเธอซ่อนอยู่แถวบ้านนี่แหละ เธออยากฆ่าฉัน ก็อย่าโทษฉันที่ลงมือไม่ยั้งมือ
ฉันให้โอกาสครั้งสุดท้าย ออกมาเจอฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะทำให้ครอบครัวของเธอไม่เหลือแม้แต่กระดูก!"
ลู่ติ้งหยวน: ???
เหล่าทหารอารักขา: ???
เฉินหวัง: !!!!!!????
เด็กเล็ก ๆ อีกไม่กี่คนที่ถูกนำออกมาด้วย: "ฮือว้ากกกก—!"
ตอนนี้ลู่ติ้งหยวนและเหล่าทหารอารักขายังคิดว่าช่าหลี่แค่ล้อเล่น จึงยังรักษาความสุขุมไว้ได้บ้าง
แต่เฉินหวังกับเพื่อนที่มาด้วยกันนั้นโดนการเคลื่อนไหวของช่าหลี่ทำเอาตาค้าง
"ไม่เหลือแม้แต่กระดูก" — มันหมายถึงอย่างที่พวกเขานึกภาพออกใช่ไหม?!
เสียงกรีดร้องสยองที่ดังมาจากลานบ้านเมื่อกี้ นั่นมัน... ใช่อย่างที่คิดจริง ๆ เหรอ?!!
เฉินหวังได้ยินดังนั้นใบหน้าซีดขาวผ่อง ทำท่าจะพุ่งฝ่าออกไป
เพื่อนใช้แรงทั้งหมดที่มีกดตัวเฉินหวังที่อยากพุ่งออกไปเอาไว้ รู้สึกได้เลยว่าหนุ่มใหญ่วัยรุ่นคนนี้มันส์จริง ๆ กดยากยิ่งกว่าหมูขุนเสียอีก
เขาลดเสียงลงต่ำ ๆ กัดฟันข่มขู่ว่า "อย่าหลุดอารมณ์สิ พวกนั้นไม่กล้าทำร้ายครอบครัวเธอหรอก ที่เธอพูดแบบนี้ก็เพียงเพื่อล่อเธอให้ออกมา!"
แต่วินาทีถัดมา เขาก็รู้แล้วว่าช่าหลี่คนนี้มันบ้าขนาดไหน ดวงตาขยายค้างจนห้ามไม่ได้
ช่าหลี่ตะโกนเรียกออกไปหลายครั้ง เฉินหวังก็ไม่ยอมออกมา
เธอจึงไม่รอต่อ ท่ามกลางสายตาของเฉินหวังที่แทบกลอกตาหลุด และลู่ติ้งหยวนกับเหล่าทหารอารักขาที่ตกตะลึง เธอหน้านิ่งไร้อารมณ์ดึงห่วงระเบิดด้วยมือซ้าย แล้วบิดตัวหันกลับอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบด้วยมือขวา เหวี่ยงแขนโยนระเบิดมือในมือเข้าไปกลางลานบ้านของเฉินหวัง