ผู้อำนวยการเสี่ยสูดหายใจลึก แล้วยิ้มให้เสี่ยลีอย่างบิดเบี้ยว ก่อนจะเอ่ยถึงข้อเท็จจริงที่ชวนปวดใจและไม่มีทางโต้แย้งได้
"น้องเสี่ย ไม่จริงใช่ไหม ที่จนถึงตอนนี้เธอยังคิดว่าองค์กรจะปลดประจำการคนที่มีความสามารถแบบเธอทิ้ง?"
เสี่ยลีฟังแล้วสีหน้ามืดลงทันที
อะไรกัน แค่เข้าประจำการเท่านั้นเหรอ เหมือนขายตัวเป็นทาสไปแล้ว คนอย่างเธอทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำไม่ได้แล้วสินะ?
ตอนที่หลอกให้เธอเข้าประจำการ ไม่ได้พูดแบบนี้หรอก ถ้าจริง ๆ จะบังคับให้เธอลงแรงอยู่ในป่าดงดิบทุกวันแบบนั้น เธอก็จะได้ลุกขึ้นโวยวายจริง ๆ!
แม้ผู้อำนวยการเสี่ยจะอยู่กับเสี่ยลีไม่นานเท่านายพลหลิว แต่หลายปีที่ได้ติดต่อสัมผัส บวกกับเอกสารข้อมูลของเสี่ยลีที่ทุกฝ่ายส่งมาให้ ความเข้าใจที่เขามีต่อเสี่ยลีก็ไม่ได้น้อยกว่านายพลหลิวเท่าไหร่
เห็นสีหน้าของเซี่ยหลีมืดครึ้ม ท่าทางจะระเบิดออกเสียแล้ว เขารีบพูดต่อทันที "ไม่ว่าเธอจะทำงานอะไร ตำแหน่งก็ยังคงสังกัดทหาร แค่ย้ายไปเป็นข้าราชการพลเรือน องค์กรไม่มีทางอนุมัติเรื่องขอย้ายสังกัดของเธอหรอก