เซี่ยหลีถูกเสียงดังปลุกให้ตื่น ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปทางประตูพลางเอามือลูบผมสองสามทีแบบไม่ใส่ใจ ให้ผมดูไม่ยุ่งจนเกินไป
เปิดประตู เห็นคนที่อยู่หน้าประตู เซี่ยหลีเบิกตากว้าง ด้วยความประหลาดใจอย่างมาก
"มาทำไมเป็นเธอ?"
หลี่เย่เฉิงได้ยินเซี่ยหลีพูดด้วยความประหลาดใจแบบไม่เกรงใจแบบนี้ สีหน้าบูดบึ้งลงทันที
"เรื่องนี้ฉันควรถามเธอต่างหากล่ะ?
ฉันเป็นช่างกลอากาศยาน อยู่ที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"
เซี่ยหลี: ...
ตอนแรกที่เห็นหน้า เซี่ยหลีคิดว่าคนที่มารับเธออาจจะเป็นหลี่เย่เฉิงคนนี้ก็ได้
เพราะจะมารับนักศึกษาที่กลับจากต่างประเทศได้ ก็ต้องเป็นช่างเทคนิคที่ผ่านการตรวจสอบภูมิหลังมาแล้วอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้เห็นท่าทางหน้าบูดบึ้งแบบนี้ เซี่ยหลีก็เริ่มคลางแคลงใจในการตัดสินของตัวเอง
คนนี้ยังไงก็ดูไม่เหมือนคนมารับ แต่เหมือนคนมาหาเรื่องมากกว่า?
เซี่ยหลีเงียบไปสองวินาที แล้วถามตรงๆ ว่า "แล้วเธอมาหาฉันทำไม?"
หลี่เย่เฉิง: ...
หลี่เย่เฉิงหน้านี้เสีย เหลือบมองเซี่ยหลีอย่างเย็นชา แผ่รัศมีความอาฆาตเหมือนผีร้ายออกมาจากรอบตัว
"ก็พาเธอไปกินข้าวก่อนไง พอตกเย็นก็พาไปเยี่ยมชม
จะให้ฉันมาทำไม? มาล้างแค้นกับเธอกับไอ้หนุ่มแซ่ลู่คนนั้นเหรอ?