เซี่ยหลียื่นมือไปจับ "เซี่ยหลี ต่อไปนี้คงต้องรบกวนคุณอีกหลายวัน"
ทั้งคู่ห่างกันไปสามปี ได้แนะนำตัวเองอีกครั้ง
ตอนนี้หลี่เย่เฉิงไม่ได้มองเซี่ยหลีเป็นแค่เด็กที่ไร้ความรู้อะไรเลย มีเพียงภูมิหลังทางครอบครัว แถมยังมาอวดประวัติอีกต่อไป แต่กลับมองเธอเป็นนักวิจัยที่ควรค่าแก่การเคารพอย่างแท้จริง
คนที่แข็งแกร่งจริง ๆ ไม่จำเป็นต้องยืนอยู่จุดที่โดดเด่นที่สุด ขอเพียงตัวเธอเองแข็งแกร่งพอ ต่อให้อยู่ในมุมที่ไม่มีใครสนใจ ก็ยังได้รับความเคารพและความสนใจจากผู้คน
หลังจากพูดคุยทักทายกันได้สักพัก หลี่เย่เฉิงก็พาเซี่ยหลีไปกินข้าวที่โรงอาหาร
ทั้งสองเพิ่งก้าวเข้าไปในโรงอาหาร สายตาของผู้คนจำนวนมากก็พากันจ้องมองมา
เซี่ยหลีกวาดตามองคนรอบข้าง เห็นพวกเขานั่งเป็นกลุ่ม ๆ สองสามคนต่อโต๊ะ พอเห็นทั้งสองเดินเข้ามา ก็พากันจ้องมอง แล้วเอามือปิดปากกระซิบกระซาบกัน
สายตาแบบนั้นมองยังไงก็รู้สึกไม่เป็นมิตรเอาซะเลย
เซี่ยหลี: ...?
เธอเพิ่งจะมาถึงที่นี่วันนี้ไม่ใช่เหรอ คนพวกนี้มีท่าทีแบบนี้กันได้ยังไง
ต่อคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแบบนี้ เรียกว่าสุภาพเหรอ?
หลี่เย่เฉิงดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงบรรยากาศรอบข้างเลย พาเซี่ยหลีเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์สั่งอาหาร
"ที่นี่ใช้บัตรอาหารกันทั้งนั้น พวกเธอในทีมถ้าอยากกินข้าวที่นี่ ก็ควรเติมสักหนึ่งหรือสองใบ จะได้สะดวกเวลากินข้าว