เมื่อจางเหลาซานปลายสายได้ยินว่าเซี่ยหลีมีเรื่องที่ต้องพึ่งเขาโดยเฉพาะ สีหน้าของเขาก็ตั้งมั่นขึ้นทันที แม้แต่น้ำเสียงยังแฝงความจริงจังออกมา
"ผู้มีพระคุณวางใจได้เลย มีอะไรให้ผมทำสั่งมาได้เลย ผมจะสุดความสามารถทำให้สำเร็จ ไม่มีทางทำให้ผิดหวังแน่นอน!"
เซี่ยหลี: "ดี"
วางหูโทรศัพท์ลง บะหมี่ของลู่ติ้งหยวนก็เปื่อยพอดี
เขาถือชามบะหมี่เต็มเปี่ยมแช่อยู่ในน้ำซุปสีทองด้วยมือซ้าย มือขวาถือจานเนื้อตุ๋นซอสสีน้ำตาลที่หั่นเรียงงดงามจนแค่มองก็น้ำลายสอ
"กินก่อนเลย ไม่พอในหม้อยังมีอีก"
เซี่ยหลีตอบรับอย่างใจเป็นสุข ตอนพูดเส้นบะหมี่ก็ยกขึ้นถึงปากแล้ว: "ดี"
ราวกับนึกอะไรได้ เธอหันไปมองลู่ติ้งหยวน: "ช่วงนี้ฉันอาจต้องทำงานเต็มที่ทุกวัน กลับบ้านอาจไม่ตรงเวลาเหมือนเดิม คุณกลับบ้านเร็ว ๆ หน่อยนะ อยู่กับน้องนากเล็กด้วย
ฉันคิดว่าอีกหนึ่งสองเดือน หาคนมาช่วยดูลูกสักคน แล้วให้แม่กลับไปทำงานต่อ
ลูกชายแสนรักแค่ไหน ก็ไม่ควรให้เธอต้องละทิ้งเรื่องที่เธอรัก มาดูหลานอยู่ที่บ้านเราตลอดไป"
เหมือนผู้เฒ่าเซี่ยเหมือนกัน แม่ของเธอรักงานจริง ๆ และทุกครั้งที่พูดถึงตอนนี้ที่แม่เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล อารมณ์ของแม่ก็ดีเป็นพิเศษ