เซี่ยหลีมองบ่อปลาขนาดใหญ่ตรงหน้า กระพริบตาปริบ ๆ สองครั้ง แล้วหันไปมองเฉินเหวินหวัน ดวงตาเป็นประกายวิบวับ “ปลาของเธออ้วนดีนะ”
เฉินเหวินหวันซึ่งอ่านออกถึงการส่งสัญญาณอันบ้าคลั่งใต้ใบหน้าเรียบนิ่งของเซี่ยหลี: "……"
เฉินเหวินหวันหันหน้าไปมองเซี่ยหลีอย่างไร้อารมณ์ สายตายังเย็นชาเช่นทุกวัน แต่กลับแฝงความมุ่งมั่นเด็ดขาด เอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียวว่า “ปลาตัวนี้กินไม่ได้ ไม่อร่อย
ฉันเสียแรงมากมายกว่าจะหาปลาสวยระดับนี้ได้
ห้าพันกว่าบาทต่อตัว แถมยังเป็นของที่มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ ถ้าเธออยากกิน เดี๋ยวฉันนึ่งปลาเก๋าให้!”
แม้สาวเพื่อนตรงหน้าจะเป็นเงินทองของเธอ และสนิทสนมกันแค่ไหนก็ตาม แต่เรื่องปลาฮวงจุ้ยของเธอนั้นสัมผัสไม่ได้เด็ดขาด!
เซี่ยหลีทำหน้าเบ้ สายตากลับแอบชำเลืองมองปลาตัวใหญ่ที่สุดและอ้วนที่สุดในบ่อ ที่ตัวแดงเจิดขาวโพลนแถมยังเป็นมันวาวอีกต่างหาก เห็นแวบแรกก็รู้ว่าอ้วนจริง ๆ จึงกดความไม่ยอมแพ้ในใจลงและพูดด้วยความเสียดาย “เอาเถอะ ฉันยังไม่เคยกินปลาแบบนี้เลย ไม่รู้ว่าจะอร่อยหรือเปล่า”
เฉินเวินหว่าน: "……"
เฉินเหวินหวันรีบยื่นมาจับแขนเซี่ยหลีลากเข้าห้องส่วนตัวทันที
เธอเข้าใจแล้ว ในสายตาของเพื่อนสาว ไม่ว่าที่นี่จะหรูหรามีระดับแค่ไหน ก็สู้ปลาสิบกว่ายี่สิบกิโลกรัมในบ่อไม่ได้
เธอลากเซี่ยหลีเดินตรงเข้าห้องส่วนตัวอย่างเอาเรื่อง พลางพูดอย่างหมดอารมณ์ว่า “ตอนที่เราสองคนเจอกันก่อนลงชนบท เธอก็บอกฉันแล้วว่าจะพาไปกินอาหารทะเลที่เกาะใต้ ดูท่าจะไม่ได้โกหกจริง ๆ