ในตอนนี้ จากการทะเลาะวิวาทเมื่อครู่ ถนนสายใหญ่มีผู้คนมามุงดูรุงรังกันทั้งฝูง ต่างยืดคอมองความคึกคักด้านนี้
พอได้ยินว่ามีคนเรียกเซี่ยหลีว่า "ท่านทหาร" ทุกคนต่างส่งสายตาแปลกใจมองมายังพวกเธอ เต็มไปด้วยความสงสัย
ยุคนี้แล้ว เรียกกันแบบนี้ได้อย่างไร ต้องเป็นก่อนสร้างชาติใหม่เท่านั้นสิ?
คนที่มาดูความคืบหน้าใหม่กระซิบถามคนข้าง ๆ ว่า "พี่ อะไรกันแบบนี้ ทหารใช้อำนาจกดขี่คนอื่นหรือเปล่า"
"ไม่ใช่ พวกนี้น่าจะเป็นสายลับ ทหารพวกนี้มาจับสายลับต่างหาก!"
คนที่มาก่อนรีบอธิบายให้ฟังทันที
ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขา อีกคนที่มาช้ากว่าเล็กน้อยมองเขาด้วยสีหน้างงงวย เสียงสั่นเครือด้วยความตกตะลึง "ไม่ใช่พวกอันธพาลทะเลาะแย่งอาณาเขตกันหรือ แถวนี้เป็นอาณาเขตของพวกที่ถูกเรียกว่าท่านทหารนี่ ไม่ใช่ว่าสองฝ่ายกำลังจะเปิดศึกกันเหรอ"
"อะไรนะ ทหารก็แย่งอาณาเขตกันได้เหรอ ที่ฉันได้ยินมาไม่ใช่แบบนี้นี่นา แล้วพวกคุณ..."
ทุกคนพูดพร้อมกันจับปนกันไปมา ตั้งแต่เล่าว่ามีแมวนอนอยู่ปากถนน ไปจนถึงมีเสือนอนอยู่ปากถนน แล้วสืบทอดต่อกันมาจนกลายเป็นสัตว์อสูรร้ายยักษ์ที่ลงมาจากภูเขา
ไม่รู้ใช่เพราะมีคนในกลุ่มชี้นำหรือเปล่า สถานการณ์เริ่มโน้มเอียงไม่เป็นผลดีกับฐานะ "ทหาร" ของพวกเซี่ยหลีมากขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนนี้คนเยอะเกินไป อยากจับใครสักคนที่ชอบสร้างเรื่องก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เซี่ยหลีก็รู้ว่าในสถานการณ์แบบนี้ต้องไม่ให้ใครจับผิดได้
เธอมองพวกที่ร้องขอชีวิตอยู่อย่างไร้อารมณ์ แล้วเอ่ยขำ ๆ ทั้งที่ไม่ขำ "ตอนนี้สิ่งเดียวที่ช่วยพวกคุณได้ คือพวกคุณไม่เคยทำผิดกฎหมายมาก่อน
ถ้าพวกคุณทำเรื่องชั่วช้าสามานย์มา ไม่ต้องพูดถึงการมาตะโกนเรียกท่านทหารตรงนี้ แม้แต่จะตะโกนเรียกสวรรค์ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์!"