ลู่ติ้งหยวนรู้ดีว่าจากภรรยาผู้มีคำขวัญว่า "ถ้าไม่ตายก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่" อย่างตัวเขา คงไม่ได้คำตอบที่น่าพึงใจแน่ ๆ จึงตัดใจไม่ถามต่อ
เขาโอบรั้งตัวเธอไว้ครึ่งตัว พยายามไม่ให้สัมผัสแผนหลังของเซี่ยหลี แล้วช่วยพยุงกันเดินรีบ ๆ เข้าไปในโรงพยาบาล
ฝั่งโรงพยาบาลนั้นลู่ติ้งหยวนประสานงานเตรียมการไว้นานแล้ว บุคลากรและอุปกรณ์พร้อมรับมือครบทุกอย่าง
ทันทีที่เซี่ยหลีและคณะถูกเบียดเสียดพาเข้าไป ทีมแพทย์ก็พุ่งเข้ามาทันที บางคนรีบเข็นเตียงฉุกเฉินพาผู้บาดเจ็บไป บางคนนำทางทหารที่แบกเปลไปตามพวกเขา บางคนพาไปที่ห้องผู้ป่วยเพื่อตรวจร่างกายทุกคน
ส่วนเซี่ยหลีในฐานะบุคคลที่ต้องคุ้มครองเป็นพิเศษ ถูกแพทย์หญิงสองคนกับพยาบาลหญิงสามคนพาไปยังห้องตรวจห้องหนึ่ง
แพทย์หญิงวัยชราผมขาวดอก ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา กุมสีหน้าเคร่งเครียด เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งที่แฝงความร้อนรนอยู่ในนั้น "คุณเซี่ย มีที่ไหนไม่สบายตัวหรือเปล่าคะ หรือรู้สึกผิดปกติไปจากปกติ
เราขอถ่ายภาพเอกซเรย์ตรวจดูก่อนนะคะ เผื่ออวัยวะภายในได้รับความเสียหาย"
เซี่ยหลีโบกมือทีเดียวแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ฉันว่าอวัยวะภายในคงไม่มีปัญหาอะไร ไม่ต้องถ่ายภาพก็ได้
แค่หลังนิดหน่อยมันหน่วง ๆ นิดหน่อย"
ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ สภาพจิตใจดีเยี่ยม แก้มยังแดงปลั่ง ดูมีชีวิตชีวาเต็มขีด ไม่เหมือนคนป่วยเอาเสียเลย
แต่แพทย์สองคนกับพยาบาลสามคนที่ได้ยิน กลับยิ่งทำหน้าเคร่งเครียดหนักขึ้นไปอีก
ยายที่นำทีมเอ่ยกับเซี่ยหลีอย่างจริงจัง "คุณเซี่ยหลี ไม่มีใครรอดจากแรงระเบิดระดับนั้นได้โดยไม่เป็นอะไรเลยสักนิดหรอกค่ะ!
ตอนนี้สภาพของคุณอาจบาดเจ็บหนักกว่าพวกที่ดูเจ็บหนักเสียอีก ขอให้เชื่อในความเชี่ยวชาญของเรา และให้ความร่วมมือกับการตรวจด้วยนะคะ"