ริชาร์ดพูดจบก็ยังใจดีเตือนสติอีกต่างหาก
“กองทัพของเราเฝ้าระวังกันแน่นหนามาโดยตลอด คุณคนเดียวไม่มีทางแอบเข้าไปในหอพักทหารของเราได้หรอก
ฉันแนะนำให้คุณรีบไปเสียดีกว่า จะได้มีทางรอดเอาไว้สักหน่อย”
เซี่ยหลีไม่แยแสความคิดในใจของเขาเลย เพียงแค่เหลือบสายตาไปยังบ้านหลังไม่ไกล
ท่าทางที่มือเดียวลูบไปด้านหลังแบบนี้ แม้แต่เด็กในยุคหลังก็ยังดูหนังแอ็กชันกันจนเพียบ รู้กันหมดว่าท่านี้ไม่หยิบมีดก็หยิบปืน
เธอมั่นใจ 100% ว่าเขาทำอะไรเธอไม่ได้ แถมถ้าเธออยากฆ่าเขา ก็แค่เรื่องเสี้ยววินาทีเท่านั้น
เซี่ยหลีมองการ์ดรอบบ้านหลังนั้น คิ้วขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
บ้านหลังนั้นกินพื้นที่กว้างกว่ากระท่อมไม้กระดานทุกหลังที่เธอเห็นมาตลอดทางตั้งแต่เข้าเขตทหารที่ห้า
เอาแค่ขนาดพื้นที่มาพิจารณา บอกว่าเป็นหอพักก็เป็นไปได้จริง
แต่เซี่ยหลีมองท่าทางของทหารอเมริกันหน้าประตูแล้ว กลับรู้สึกว่าคนพวกนั้นไม่เหมือนนั่งพักผ่อนหรือลาดตระเวนตามปกติเลย ซะมากกว่า มันเหมือนกำลังเฝ้าดูและอะไรบางอย่าง