จ้าวกังสูดหายใจเข้าลึก ท่าทางเต็มไปด้วยความจนใจ น้ำเสียงจริงใจตรงไปตรงมาสารภาพกับเซี่ยหลีว่า "ตามหลักการแล้ว มีการฝึกอบรมแบบนี้จริงๆ
แต่ในทางปฏิบัติ แม้เราจะจัดฝึกอบรมขึ้นมา พวกคนงานเหมืองก็ไม่ยอมมาฟัง หรือไม่ก็คนมาแล้วแต่ไม่ตั้งใจฟัง คิดว่ามันไม่เป็นประโยชน์ต่อการผลิต
ดังนั้นโดยทั่วไปเราจึงใช้วิธีคนสอนคน ตอนคนงานเหมืองใหม่ลงเหมือง คนงานเหมืองเก่าจะเล่าให้ฟังรอบหนึ่ง โดยทั่วไปคนงานใหม่ก็จะเกรงใจคนงานเก่า ตั้งใจฟังจนจบ อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับลุกหนีต่อหน้าต่อตา
ไม่ใช่แค่เราที่เป็นแบบนี้ เหมืองอื่นก็เช่นกัน แบบนี้ทั้งประหยัดเวลา ประหยัดแรง และประหยัดงบประมาณ"
เซี่ยหลี: ...ผิดกฎยังทำให้พวกแกผิดจนได้ประสบการณ์อีก!?
"มีการฝึกปฏิบัติจริงไหม?"
เซี่ยหลีถาม
จ้าวกังส่ายหน้า พูดตรงๆ ต่อไปอีกว่า "ต้นทุนสูงเกินไป ไม่ใช่แค่เรา เหมืองอื่นๆ ก็ไม่มีการฝึกปฏิบัติจริงเหมือนกัน มีแต่คนงานเก่าจะสาธิตท่าทางให้ดู ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ลงมือทำจริง
ก็เพื่อประหยัดต้นทุนเหมือนกันนั่นแหละ"
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีสูดหายใจเข้าลึก สายตาที่มองจ้าวกังเริ่มผิดปกติไปแล้ว "การประหยัดต้นทุนไม่ใช่เพื่อเอาชีวิตของคนงานเหมืองมาประหยัดนะ
ก่อนหน้านี้ฉันน่าจะบอกพวกคุณแล้ว เรื่องเหมืองฉันไม่ยุ่งได้ ผลผลิตถ้าไม่น้อยจนเกินไปฉันก็ไม่เร่งพวกคุณ แต่เรื่องความปลอดภัยของชีวิตต้องรับประกันให้ได้
ฉันไม่คิดว่าโรงงานของคนอื่นทำผิดกฎยังไง โรงงานของเราก็ต้องทำผิดกฎแบบนั้นด้วย
แล้วมีการสอบประเมินไหม? เรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตคนขนาดนี้ ประเทศน่าจะมีข้อกำหนดไว้ใช่ไหม?"
จ้าวกังก็สูดหายใจเข้าลึกเช่นกัน "กรรมการสอบล้วนเป็นคนรู้จักกัน
ตอนนี้ฝ่ายบุคคลเหลือคนแค่ครึ่งหนึ่งของฉัน อำนาจแต่งตั้งถอดถอนไม่ได้อยู่ที่ฉัน"