เซี่ยหลีมองกลุ่มนักเรียนราวกับกำลังมองหมูเชือดที่ใกล้ถูกฆ่า น้ำเสียงของเธอแฝงรอยยิ้มเย็นเยียบชวนขนลุก “ฮี่ ๆ ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าคิดว่าจะได้กลับไปอีกเลย”
“ฉันจะรายงานทางโรงเรียนว่าพวกเธอไปช่วยเหลือเหมืองข้าง ๆ ที่เกิดอุบัติเหตุเหมือง แล้วหายตัวไประหว่างทาง ต่อให้เบื้องบนสืบสวน พวกเราก็ให้คำให้การตรงกัน ยังไงก็ตรวจไม่พบอะไรหรอก”
“หลอกให้ออกมาก็ยังกล้าออกมา ต่อจากนี้ก็อยู่ขุดเหมืองให้ฉันกันทุกคน อย่าคิดว่าจะหนีไปได้แม้แต่คนเดียว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!!”
นักเรียนทุกคน: !!!! “อ๊ากกกกกกกกก——!!!!!!”
เดิมทีพวกนักเรียนก็กลัวกันอยู่แล้ว ไหนจะเซี่ยหลีที่ถือไฟฉายส่องมั่วไปมา ทั้งบรรยากาศสยองขวัญ ทั้งคำพูดของเธอล้วนชวนขนหัวลุก เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของนักเรียนพลันดังก้องไปทั่วทางเดินเหมือง หนวกหูจนสมองแทบระเบิด
ทหารองครักษ์: ……ผู้บัญชาการกองพล ท่านอายุเท่าไหร่แล้ว?
นากน้อย ▼~▼: ……เคี้ยว ๆ แอปเปิลอบแห้งอร่อยจริง ๆ นักเรียนของแม่เสียงดังจังเลย