กู้อวิ๋นอี้แทบจะมั่นใจได้เต็มร้อยแล้วว่าพ่อของเขาไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ บางทีตัวพ่อเองอาจจะถูกคนอื่นจับมาเป็นแพะรับบาปก็ได้
ไม่อย่างนั้น พวกคนที่ซุ่มอยู่บนเกาะใต้ ซึ่งได้รับคำสั่งไว้ชัดเจนว่าห้ามทำร้ายผู้คนโดยพลการ จะเกิดเรื่องวุ่นวายซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร?
น้ำเสียงแบบนี้ ที่ไม่แยแสความรู้สึกของใคร ๆ มีแต่คำนึงถึงผลประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น มันช่างคุ้นหูเสียเหลือเกิน จนกู้อวิ๋นอี้พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “คนที่บาดเจ็บไม่ใช่เซี่ยหลี”
“แต่เป็นพี่สาวของผม”
ปลายสายอีกฝ่ายไม่เว้นช่วงแม้แต่น้อย น้ำเสียงไร้ซึ่งความห่วงใยแม้เสี้ยวเดียว กลับตั้งคำถามด้วยท่าทีไม่พอใจว่า “นางไปทำอะไรที่นั่น?”
กู้อวิ๋นอี้สูดลมหายใจลึก
ไม่ว่าเขาจะเจอมาแล้วกี่ครั้ง เขาก็ยังอดรู้สึกเย็นชาใจกับทัศนคติที่พ่อมีต่อพี่สาวของเขาไม่ได้อยู่ดี
น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความโกรธปนคำถาม “ท่านไม่ even ถามสักคำหรือว่าลูกสาวของท่านที่ยังนอนอยู่โรงพยาบาล อาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?”
ปลายสายอีกฝ่ายได้ยินดังนั้นก็ดูแปลกใจไม่น้อย
“ไม่ใช่แค่บอกว่าแผลไหม้ระดับสองลึกหรือ?”
กู้อวิ๋นอี้หลับตาลงอย่างแรง รู้สึกว่าการไปพูดเรื่องความรักใคร่ผูกพันกับสิ่งมีชีวิตที่ไร้หัวใจอย่างพ่อของเขา มันช่างเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี
ก่อนหน้านี้ตอนที่พ่อคิดว่าคนที่บาดเจ็บคือเซี่ยหลี ยังรู้จักถามสักประโยคว่าสมองกับมือมีปัญหาไหม? กลัวว่านางจะไม่สามารถทำงานวิจัยต่อไปได้
แต่พอมาเป็นพี่สาวของเขา พ่อกลับไม่เอ่ยถามสักคำเดียว ราวกับว่าไม่เคยมีลูกสาวคนนี้อยู่บนโลกใบนี้เลยจริง ๆ
กู้อวิ๋นอี้กำหูโทรศัพท์แน่น คำพูดที่หลุดออกมาราวกับกัดฟันกรอด ๆ