หัวหน้าหมวดไป๋ไอ่กระแอมเบา ๆ "เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้
ศพยังไม่ได้เผา ทางด้านบนรู้ว่าจะมีคนมารับศพ จึงนำศพไปไว้ที่ห้องเก็บศพของโรงพยาบาลใกล้เคียง ตอนนี้อยู่ในสภาพแช่แข็ง ยังไงก็ไม่เสียหายในเร็ว ๆ นี้หรอก"
เซี่ยหลีถอนหายใจในใจ สมแล้วที่มีเส้นสายก็ดีแบบนี้แหละ
คนอื่นขึ้นสนามรบ ศพยังไม่แน่ว่าจะได้กลับคืน ส่วนคนนี้ยังหาที่แช่แข็งในโรงพยาบาลใกล้ ๆ ให้ได้เลย
"แต่ถ้าเกิดไม่ใช่ล่ะ?"
หัวหน้าหมวดไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง "อะไรที่ไม่ใช่?"
เซี่ยหลีจ้องตาหัวหน้าหมวดไป๋ "ถ้าเกิดไม่ใช่ลู่ติ้งหยวนล่ะ?
ครั้งนี้ที่ฉันมา ไม่ได้มาแค่ดูศพเท่านั้นหรอกนะ
ฉันตั้งใจมาเพื่อคว้าโอกาสเล็ก ๆ ที่เขาอาจจะยังไม่ตาย อยากให้คนกลับไปยังหัวเซี่ย
แม่ของลู่ติ้งหยวนตอนนี้ยังรอเขาอยู่ที่เกาะใต้"
เมื่อนึกถึงสิ่งที่แม่ของลู่ทำเอาไว้ เซี่ยหลีแม้ใจจะเย็นชากว่าคนทั่วไป แต่ก็อดรู้สึกจุกใจกับความรักของแม่คนนี้ไม่ได้
ถ้าไม่สามารถยืนยันความจริงแท้ของศพได้ทันเวลา และในกรณีที่ศพไม่ใช่ตัวจริงก็หาลู่ติ้งหยวนที่ยังมีชีวิตอยู่ให้พบ งั้นที่เธอมาถึงเวียดนามครั้งนี้ก็ไร้ความหมายสิ้นดี นอกจากจะทำให้ตัวเองไม่ต้องเสียใจทีหลัง
หัวหน้าหมวดไป๋สบตากับสายตาจริงจังของเซี่ยหลี ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง สายตาที่มองเซี่ยหลีแฝงความเศร้าสลดอยู่บ้าง