ก็เพราะศพนี้มันโหดร้ายเกินไปจริง ๆ!
ตั้งแต่คอขึ้นไปถูกระเบิดจนเนื้อตัวเละเทะ พูดได้ว่าไม่ใช่แค่หน้าตาเดิม ๆ แต่แม้แต่เนื้อดี ๆ สักชิ้นก็ยังมองไม่เห็น
ตามร่างกายมีรอยถูกแทงหลายแห่ง แขนหายไปข้างหนึ่ง ท้องยังมีรูโหว่ใหญ่ที่เนื้อตัวเละเทะอีก
เซี่ยหลีรู้สึกว่า ถ้าศพนี้ไม่ถูกคนจัดเตรียมไว้ก่อนล่ะก็ คงเห็นไส้ขาว ๆ ไหลออกมานอกตัวแล้ว
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดินเข้ามา มองพวกเขาด้วยความเวทนา แล้วถามด้วยภาษาท้องถิ่นว่า “นี่คือคนที่พวกคุณตามหาหรือเปล่า?”
กู้อวิ๋นอี้ที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ได้เข้าไป แปลตามตรง
ประโยคเดียว ทำให้คนทั้ง 7 คนที่อยู่ข้างศพเงียบกริบ
สภาพศพที่ทนมองไม่ได้ขนาดนี้ ทำให้ไม่อาจแยกแยะได้เลยว่านี่คือลู่ติ้งหยวนหรือไม่
ผิงอิงจวิ้นตาคลอหน่วย เสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ดูจากรูปร่างแล้ว น่าจะไม่ผิด
สีผิวที่โผล่ออกมา ก็ใกล้เคียงกัน น่าจะไม่ผิดเหมือนกัน”
พูดจบ เขาเงยหน้ามองไปที่เซี่ยหลี
เซี่ยหลีไม่ได้พูดอะไร ยื่นมือไปจัดปกเสื้อให้ศพอย่างประณีต แต่สายตากลับจ้องไปที่ผิวหนังที่สมบูรณ์ใต้ปกเสื้อ จากนั้นก็เงียบไปนาน
เธอยกมือกดปากแน่น ขมวดคิ้ว สีหน้าไม่อาจยอมรับได้ ถอยไปหลายก้าว ทำท่าเหมือนไม่อยากเชื่อ
เสียงสั่นเครือเอ่ยถาม “เมื่อฉันยืนยันแล้ว ศพนี้จะถูกส่งกลับประเทศหรือเปล่า?”
เซี่ยหลีใช้ภาษาท้องถิ่นถาม และถามผู้อำนวยการโรงพยาบาลโดยตรง
คนอื่น ๆ แม้จะแปลกใจที่เซี่ยหลีพูดภาษาเวียดใต้ได้ แต่คิดถึงว่าเธอมีท่านอาจารย์อย่างเหลยคงอยู่ ความแปลกใจในใจก็ลดน้อยลงไปมาก
เพียงแต่ว่า ดูเหมือนคำลือในกองทัพจะเป็นจริง หัวหน้าหมวดของพวกเขากับเซี่ยหลีสนิทสนมกันมากจริง ๆ