ภายในห้องประชุมแห่งหนึ่งของรัฐบาลเยว่กัว
ประมุขแห่งเยว่กัวนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานด้วยเหงื่อท่วมหัว ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ไหลอาบเต็มใบหน้าอย่างแรง
ดวงตาของเขาทั้งคู่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลที่บรรยายไม่ถูก ศีรษะปวดตุบๆ จนแทบทนไม่ไหว
แววตาของเขาแสดงความหวาดกลัวปะปนด้วยความบ้าคลั่ง หันศีรษะไปมองเลขาธิการอย่างรวดเร็ว สูดลมหายใจลึกแล้วถามว่า “ตอนนี้ต้องทำยังไง! คนพวกนั้นรู้แล้วว่ามันเป็นของปลอม!”
ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น เสียงยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นการกล่าวโทษที่เสียงแหลมสูง
“คนพวกนั้นรู้ได้ยังไง?! เถ้ากระดูกมันก็หน้าตาเหมือนกันทั้งหมด! ทำไมถึงรู้ว่าเถ้ากระดูกทั้งหมดนั้นเป็นของปลอม?!”
ตอนนี้ดวงตาของเลขาธิการก็เต็มไปด้วยความงงงวย เขาขมวดคิ้วแน่น เสียงแสดงความฉงนสงสัย
“ผมตรวจสอบมาแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีวิธีทางวิทยาศาสตร์ใดที่จะพิสูจน์ได้แม่นยำว่าเถ้ากระดูกของคนๆ หนึ่งเป็นของคนนั้นจริง ไม่ใช่ว่าชาวหัวเซี่ยพวกนั้นใช้วิธีตรวจสอบแบบ ‘หยดเลือดพิสูจน์ญาติ’ กันหรอกนะ?
ได้ยินมาว่าคนหัวเชี่ยสมัยโบราณเคยใช้วิธีหยดเลือกลงบนกระดูก แล้วดูว่าเลือกซึมเข้ากระดูกหรือไม่ เพื่อยืนยันว่าผู้หยดเลือกกับเจ้าของกระดูกเป็นญาติกันหรือเปล่า
แต่วิธีนี้ก็ไม่มีหลักวิทยาศาสตร์อยู่ดี
ตอนที่กระดูกยังมีเยื่อหุ้มกระดูกอยู่ ไม่ว่าใครจะมาหยดเลือก เลือกก็ไม่มีทางซึมเข้าไปข้างในได้ แต่ถ้ากระดูกถูกทิ้งไว้นานจนเยื่อหุ้มกระดูกค่อยๆ สลายตัว แค่หยดเลือกลงไปเท่านั้น เลือกก็จะซึมเข้าไปในกระดูกหมด
เราควรโทรไปซักถามหัวเซี่ยไหมว่าทำไมถึงกล้าใส่ความเรา? แล้วบอกพวกเขาไปด้วยว่าวิธี ‘หยดเลือดพิสูจน์ญาติ’ นั้นไม่มีหลักวิทยาศาสตร์?”