ภายในทางเดินที่ไม่ได้กว้างนักของกระทรวงการต่างประเทศ
อธิการบดีจากมหาวิทยาลัยชั้นนำที่ต่างอยากดึงตัวคน รวมถึงผู้บริหารระดับสูงต่างหน้ายิ้มแฉ่งสดใส ส่งกิ่งมะกอกถวายชัยไล่ล่าเซี่ยหลีกันอย่างบ้าคลั่ง จนตันทางเดินแน่นขนัดไปหมด
พี่น้องยามที่ตามตำราควรจะบังคับไล่คนพวกนี้ออกไปให้พ้นโดยทันที ตอนนี้บนผิวหน้าก็ยังกางแขนขึ้นขมวดคิ้ว ตวาดดุด่าคนทั้งหมดว่า "โปรดรีบออกไปด้วย เซียงจื่อจำเป็นต้องกลับไปพักผ่อน"
แต่ในความเป็นจริงมือที่กางออกไปขวางกลับไม่ได้แน่วแน่นัก มีเพียงรักษาระยะห่างไม่ให้ใครเข้าใกล้เซี่ยหลีมากเกินไปเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้ผลักคนออกไปจริง ๆ มองปุ๊บก็รู้ว่าปล่อยน้ำผ่านทาง
เซี่ยหลีมองฉากตรงหน้า มุมปากขยับกระตุกอย่างห้ามไม่ได้ แววตาส่องประกายทั้งขำทั้งเหลือเชื่อ
คนพวกนี้แสดงให้เหมือนขึ้นอีกหน่อยได้ไหม อย่างน้อยก็ใส่ใจหน่อยสิ!
อะไรกันเธอจะยังมองไม้ออกอีก?
คนเหล่านี้เดินมาต่อหน้าเธอ อยากชักชวนเธอไปสอนหนังสือ ชัดเจนว่ามีคนชั้นบนเปิดทางให้เงียบ ๆ
ไม่อย่างนั้น เพียงแค่การกระทำที่เธอเพิ่งตบหน้าชาวต่างชาติพวกนั้นด้วยความหยิ่งผยองทางจิตใจเมื่อสักครู่ ยามพวกนี้ต้องจับตัวคนเหล่านั้นไว้ทันทีที่ผู้บริหารโรงเรียนเดินมาทางเธอ เพื่อกันไม่ให้มีใครในกลุ่มนี้ทำร้ายเธอ
เซี่ยหลีฟังเสียงชักชวนสลับกันไปมาของทุกคน เงื่อนไขพิเศษที่แต่ละที่เสนอ ถ้ารวบรวมเป็นหนังสือ หนาพอที่จะเรียบเรียงเป็นเล่มใหญ่เท่าพจนานุกรมซินฮัวได้เลย
แต่ความสนใจของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่เงื่อนไขพิเศษเหล่านั้น หากอยู่ที่ว่าคนเหล่านี้มาจากโรงเรียนไหน สังกัดเมืองใด