“บึม——!”
“บึม——!”
“บึม——!”
ปืนใหญ่จากท้ายขบวนรถหุ้มเกราะระดมยิงอย่างหนัก ตั้งใจจบการรบให้เร็วที่สุด ลูกปืนจากหลังคารถนัดต่อนัดถูกทิ้งลงมายังทิศทางขบวนรถของเซี่ยหลี
ฝุ่นดินฟุ้งกระจาย เศษหินกระเด็น ผืนดินเหมือนสั่นสะเทือนไม่หยุด
รถปืนใหญ่ที่เซี่ยหลีพามาด้วยก็หาที่กำบังได้ ลำปืนถูกแยกออกจากรถ โผล่มาเล็งจากระยะไกลไปยังทิศทางรถหุ้มเกราะ ระดมยิงทีละนัดต่อนัด
แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้น ระยะห่างระหว่างขบวนรถของเซี่ยหลีกับขบวนรถดัดแปลงของฝ่ายศัตรูแคบลงเรื่อย ๆ จนค่อย ๆ มีท่าทีจะถูกโอ้อมาประจันหน้าแตกหัก
ในสถานการณ์แบบนี้ เมื่อปืนใหญ่จากรถปืนตกลงในแนวรบของศัตรู ก็มีโอกาสกระทบกระเทือนถึงรถฝ่ายตน ไม่มีทางที่จะโจมตีศัตรูลอย ๆ แบบเมื่อก่อนได้อีกแล้ว
ภายในรถ
“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!”
เสียงติ๊ดรัวเร่งดังขึ้นจากวิทยุแร่ธาตุ
เหอจวินเบ้หน้าตึง ขมวดคิ้วกล่าวว่า “รถหมายเลขสามรับสายปะทะไม่ไหวแล้ว ขอเสบียงกระสุนเพิ่ม”
ในรถเงียบสนิทช่วงหนึ่ง
รถคุ้มกันสองคันของเซี่ยหลีตั้งแต่ต้นบรรจุอาวุธกับกระสุนไว้เต็มคัน เรียกว่าเป็นคลังอาวุธเดินได้สองคันก็ไม่ผิดนัก
กระสุนที่รถอีกสองคันใช้ระดมยิงช่วงท้าย ล้วนมาจากรถทั้งสองคันนี้เป็นหลัก
ช่องว่างระหว่างฝ่ายตนกับฝ่ายศัตรูใหญ่เกินไป จำนวนอาวุธที่บรรจุในสองรถเต็มเปี่ยมนั้น สุดท้ายก็เปรียบเทียบกับอาวุธของรถหุ้มเกราะที่ตั้งหน้าตั้งตารุมมาเจ็ดแปดคันไม่ได้อยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น รถของฝ่ายนั้นเห็นได้ชัดว่าผ่านการดัดแปลงมา พออาวุธหนักของพวกเขายิงไปถึง แม้จะได้ผลบ้าง แต่กระจกรถของศัตรูก็โดนทำเป็นเศษน้ำแข็งแตกกระจาย ยังคงทนทานทำหน้าที่กระจกกันลมต่อไปได้ ไม่แตกละเอียด