ก่อนหน้านี้ผู้กองการเมืองหวงก็ให้การต้อนรับครอบครัวของเซี่ยหลีอย่างอบอุ่น แต่ท่าทีของเขาต่อทุกคนมีความพอดีเป็นเลิศ ให้ความรู้สึกว่า 'ฉันกับคุณสนิทกันดี' แต่ระหว่างเราก็ยังมีกำแพงบาง ๆ กั้นอยู่ แม้ใครจะอยากเข้าใกล้ก็ไม่กล้าเข้าใกล้มากนัก
นี่ก็เหตุผลหลักที่เซี่ยหลีรู้สึกมาตลอดว่าคนคนนี้มีฝีมือ แก้ปัญหาให้เธอได้จริง แต่ก็ไม่เคยมองเขาเป็นผู้กองการเมืองที่อยู่ในกำมือของเธออย่างแท้จริง
บางคนวางตัวอยู่แค่นั้น วิธีคิดวิธีทำก็บอกให้รู้ได้แล้วว่าเป็นบุคคลใหญ่ ไม่ใช่พวกที่ว่านอนสอนง่ายอยู่ใต้มือ ถูกเขาหล่อหลอมจนกลายเป็นเหมือนทหารองครักษ์ใต้บังคับบัญชา ที่จะไปกินดื่มเฮฮากับเธอได้
แต่วันนี้ผู้กองการเมืองหวงอบอุ่นต้อนรับเกินเหตุ จนทั้งเซี่ยหลีและลู่ติ้งหยวนต่างสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ชิดไม่สม
ลู่ติ้งหยวนรีบปฏิเสธ "ไม่เป็นไรครับ พวกผมรับลูกแล้วกลับเลย ขอบคุณที่ช่วยดูลูกให้"
พูดจบก็ส่งผลไม้ในมือไปให้
ผู้กองการเมืองหวงเห็นพ่อแม่ของเด็กไม่ยอมเข้าบ้านก็ไม่ได้ใส่ใจ รีบโบกมือปฏิเสธ
"เอ๊ะ ผลไม้ไม่ต้องหรอก ผมกับเด็กคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วถูกคอ เห็นทีไรก็ชอบ
เอาผลไม้กลับไปให้ลูกกินเถอะ"
ว่าแล้วก็ระมัดระวังส่งเด็กให้ลู่ติ้งหยวน พร้อมหน้าจริงจังเต็มขั้นบอกกล่าวว่า "เด็กคนนี้ฉลาดเป็นกรด เป็นฝีมือชั้นเยี่ยมสำหรับงานการเมืองและการทูต
ถ้าอยากให้เขาเดินสายนี้ก็ได้ แต่ควรเสก็บบ่มเพาะล่วงหน้า เอาไปเป็นทหารธรรมดาเสียดาย
ถ้าจะเอาจริงสายทหาร เรือนร่างของเด็กคนนี้ก็เหมาะกับการรับราชการทหารเป็นพิเศษ ลองพิจารณาให้พัฒนาไปทางทหารหน่วยรบพิเศษดู อย่าให้ความสามารถของเขาต้องฝังเปล่า"
เซี่ยหลีเงยหน้าขึ้น สายตาแปลกใจมองผู้กองการเมืองหวง รู้สึกว่าวันนี้คนนี้คงไปโดนอะไรกระทบกระเทือนเข้าให้