คนอื่นกระจายตัวกันออกไปหมด ครอบครัวเซี่ยหลีทั้งสามคนก็ออกจากโรงอาหารเช่นกัน เดินมาจนถึงป่าไม้เล็ก ๆ ไม่ไกลจากหมู่บ้านครอบครัวทหาร เซี่ยหลีก็หยุดฝีเท้า
ลู่ติ้งหยวนรู้ทันใจ ถอยหลังไปสองก้าว แม้แต่สายตาก็ยังเบือนออกไป ราวกับไม่สนใจเรื่องทางนี้เลยสักนิด
เซี่ยต้าเป่า: ...คุณป้า คุณลุง พอแล้วน่า ทั้งคู่เข้าขากันเก่งเกินไปแล้ว ยิ่งทำให้หนูกลัว
เซี่ยต้าเป่าบ่นในใจก็จริง แต่ก็ยังเงียบ ๆ หยุดฝีเท้า เหลือบมองเซี่ยหลีอย่างน่าสงสาร แล้วก้มหน้าลง ทำหน้าเชื่อฟังยอมรับโทษ
ท่าทียอมรับผิดดีเยี่ยม "คุณป้า หนูผิดแล้ว หนูไม่ควรทำร้ายตัวเอง
และหนูก็ไม่ควรลงแข่งภารกิจยากลำบากขนาดนั้นทั้งที่มือสั่น ปล่อยให้ชีวิตของทุกคนอยู่ในมือหนู ความผิดพลาดของหนูอาจนำผลร้ายที่สุดมาสู่พวกเขา"
เซี่ยต้าเป่ายังจำได้ชัดถึงวันนั้น ตอนที่เขาลงสมรภูมิ คุณป้าไม่ได้พูดแค่ว่ามือของเขาอาจทำให้ชีวิตตัวเองตกอยู่ในอันตราย แต่อาจทำให้ชีวิตของพี่น้องร่วมรบก็ตกอยู่ในอันตรายด้วย