เซี่ยหลีอดที่จะกระตุกมุมปากไม่ได้ สีหน้าเริ่มซับซ้อนเล็กน้อย พลางพูดขึ้นว่า "ฉันไม่ได้กักความรู้พวกเธอไว้ แต่เมื่อพวกเธอมาเรียนกับฉัน ก็ต้องยอมรับแนวคิดและความเร็วในการสอนของฉันเป็นหลัก ฉันจะไม่ประนีประนอมกับใครทั้งนั้น
สิ่งที่ฉันอยากพูดคือ การจะรับคนยี่สิบกว่าคนเข้าคลาสฉันพร้อมกันมันเป็นไปไม่ได้ เพราะคนมากเกินไป แค่คนหนึ่งคำถามสองสามคำถามก็หมดคาบเรียนแล้ว ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย
ฉันขอชั่วคราวกำหนดจำนวนบัณฑิตศึกษาในคลาสไว้ที่หกคน"
พูดจบ เซี่ยหลีก็เห็นสีหน้าของเหล่านักเรียนที่อยู่ด้านล่าง ทั้งโล่งอก ทั้งตื่นเต้น ทั้งดีใจ ทั้งหวาดหวั่น สีหน้าที่ซับซ้อนทำให้ใบหน้าของพวกเขาดูบิดเบี้ยวไปหมด
เซี่ยหลี: ...บางทีที่ไป๋เจ๋ออีพูดก็อาจจะถูก ไม่ได้ตั้งใจ แต่การพูดแบบนี้ดูจะทำให้พวกเขาเสียสมาธิจริง ๆ นี่นา
เซี่ยหลีไม่พูดอธิบายทีละประโยคอีกต่อไป แต่ใช้วิธีที่กระชับที่สุดพูดว่า "เป้าหมายการสอนของฉันคือการฝึกฝนบุคลากรระดับผู้เชี่ยวชาญชั้นเลิศออกมาให้ประเทศได้เร็วที่สุด เพื่อให้พวกเขาได้มีส่วนร่วมในการวิจัยและทดลอง สร้างคุณประโยชน์ให้ประเทศ
แต่โควตามีจำกัด ไม่สามารถอุดช่องว่างที่ประเทศกำลังขาดแคลนบุคลากรในตอนนี้ได้
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ปีหน้าฉันก็จะรับบัณฑิตศึกษาเหมือนเดิม คลาสของเราต้องฝึกบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญสูงสุด การสอนซ้ำแบบเดิมนั้นไร้ประโยชน์