เซี่ยหลีมองไปที่ไป๋เจ๋ออีด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ชวนให้อยากต่อย ควักความในใจของอีกฝ่ายออกมาโดยไม่เกรงใจ:
"มีเรื่องดีๆ แบบนี้ก็คิดถึงหลานชายสุดที่รักของตัวเองไว้ก่อนเถอะ!
"ฉันได้ยินมาว่าหลานชายสุดที่รักของคุณตอนนี้ไม่ใช่กำลังอยากเข้าร่วมโครงการวิจัยระดับเทพแทบทุกวันเลยหรือไง ถึงขนาดยกโทษให้ไป๋จื่อเฉิงคนปลอมๆ นั่นก็ยังจะไปร่วมโครงการของเขาได้?
"คุณเป็นลุงแท้ๆ จัดการโครงการดีๆ ให้หลานชายตัวเองสักโครงการก็ได้นะ หลานชายคุณจะได้ไม่ต้องมีจิตใจกว้างขวางถึงขนาดเอาใจช่วยคนที่เคยคิดจะฆ่าตัวเอง"
ส่วนไอ้ไป๋จื่อเฉิงปลอมๆ นั่น เพราะตอนนั้นนาง 'รับมอบด้วยความจริงใจ' ปัจจุบันเลยกลายเป็นนักวิจัยของหัวเซี่ยไปแล้ว
แต่จะว่าไป สำหรับไป๋จื่อเฉิงตัวจริงแล้ว ไอ้หมอนี่มันก็คือศัตรูผู้ล้างผลาญใช่ไหม? แค่งานวิจัยที่ตัวเองสนใจก็ทำให้ลืมความแค้นก่อนหน้าทั้งหมดได้ ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าใจกว้าง หรือเรียกว่าหัวสมองไม่ครบสามสิบ
ถึงอย่างไรถ้าเป็นเธอ ใครก็ตามที่เคยคิดทำร้ายเธอ เธอแค่เห็นหน้าก็คิดแต่อยากจะเอาชีวิตให้จบๆ ไป ไม่มีทางเป็นลูกน้องให้เด็ดขาด
ไป๋เจ๋ออีได้ยินเซี่ยหลีพูดแบบนั้น หน้าก็มืดลงทันที
ผู้หญิงคนนี้ทำไมชอบพูดเรื่องต้องห้ามนักนะ?!
หลายวันมานี้เขาทะเลาะกับจื่อเฉิงของบ้านเขาเพราะเรื่องนี้ไปหลายรอบแล้ว
ตอนแรกอีกฝ่ายจะฆ่าเจ้าเด็กนี่ แต่ไอ้หมอนี่เพื่อจะได้ทำการทดลอง ก็วิ่งเข้าไปเกาะติดเอง ยังชมว่าอีกฝ่ายมีความสามารถ แค่ถูกคนอื่นใช้เป็นเครื่องมือ แล้วก็เถียงว่าก็ไม่ได้ถูกฆ่าตายจริงๆ แค่ถูกส่งไปปลูกผักที่บ้านนอกจนถึงตอนนี้ก็ยังอยู่ดีมีสุข ยังไม่พอ ยังดันอยากเข้าร่วมทีมวิจัยของอีกฝ่ายอีก เรื่องนี้แทบทำเอาหัวใจเขาแทบระเบิด!
ไป๋เจ๋ออีสีหน้าเหม็นหน้าน้อยๆ มองไปที่เซี่ยหลี: "เธอรู้ได้ยังไง?"