เซี่ยหลีและลู่ติ้งหยวนเดินตรงดิ่งไปสู่ส่วนลึกของโรงงาน ลู่ติ้งหยวนถือสีหน้านิ่งไม่พูดอะไร แต่เพียงแค่คิ้วที่ขมวดแน่น ริมฝีปากที่ตึงเกร็ง และบรรยากาศแห่งอำนาจที่เยือกเย็นโดยไม่ต้องโกรธก็ตามที่แผ่ออกจากทั้งร่างของเขา เพียงข้อใดข้อหนึ่งก็ทำให้เห็นได้แล้วว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาแย่สุด ๆ
เซี่ยหลีที่เข้าใจอีกฝ่ายลึกซึ้งก็ไม่สนใจสีหน้าเย็นชาของเขา แถมยังตั้งตารอเต็มใจ ว่าสักครู่ถ้าลู่ติ้งหยวนมาต่อว่าเธอแบบยืดยาว เธอจะลงมือกับเขาให้เต็มที่ ชี้ขาดกันด้วยกำปั้น
แล้วผู้ชนะต้องเป็นเธอแน่นอน!
คู่สามีภรรยาก็คงรักษาบรรยากาศเงียบสงบแบบนั้น เดินมาจนถึงประตูบานหนึ่งที่ส่วนลึกสุดของโรงงานแล้วหยุดลง
ลู่ติ้งหยวนเปิดประตู เอียงตัวให้เซี่ยหลีเดินนำ "ที่นี่คือจุดพักลับของพวกเราฮั่นเซียในประเทศเมี่ยน
คนที่ข้ามประเทศไปทำภารกิจส่วนใหญ่ก็มักจะมาพักอาศัยตามจุดพักลับแห่งนี้
ที่นี่ปลอดภัยมาก เราเข้าไปคุยกันข้างในก่อน"
เซี่ยหลีสองมือยัดกระเป๋า
ยัดกระเป๋าสองใบล่างจากสี่ใบของชุดเครื่องแบบทหารของเธอ
กระเป๋าของเครื่องแบบทหารไม่เหมือนกระเป๋าเสื้อทั่วไป ไม่ได้เปิดด้านข้าง แต่เปิดจากด้านบนตรง ๆ พอเธอยัดสองมือแบบนี้เลยดูเหมือน "เนจาฉบับใหม่" แท้ ๆ ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไร แต่ท่าทางนั้นกลับดูน่ารังเกียจอย่างบอกไม่ถูก
เธอเดินไปกลางห้อง หันตัวยืนหยุด คงท่ายัดสองมือลงตรง ๆ นั้นมองไปที่ลู่ติ้งหยวน สายตาเรียบเฉยอย่างยิ่ง แล้วแหงนคางขึ้นเล็กน้อยใส่เขา