เซี่ยหลีเหลือบมองแท่งทรงกระบอกที่ห่อด้วยผ้าบนพื้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจเล็กน้อย: "ของอย่างนี้มันหนักเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ แต่คุณภาพเหล็กของเรายังตามไม่ทัน วัตถุดิบไม่ได้ เทคโนโลยีไม่ได้ ชิ้นส่วนก็ไม่ได้ จะไม่ให้มันหนักได้ยังไงล่ะ
เดี๋ยวปล่อยคนสี่คนไว้ที่นี่ อย่าให้ใครเข้าใกล้ห้องเรียนนี้
อีกเดี๋ยวจะเข้าคาบแล้ว ฉันขึ้นไปหาไป๋เจ๋ออีที่ชั้นบนก่อน พอเข้าคาบค่อยกลับมาอีกที"
พูดจบ เซี่ยหลีก็พาเหล่าทหารรักษาการณ์หลายนายก้าวเท้ายาวออกไปทันที
ทหารรักษาการณ์สี่นายที่เหลืออยู่เห็นเจ้าเครื่องใหญ่บนพื้นแล้วแทบนั่งไม่ติด ต้องจัดแถวตั้งเวรยามทันที กลัวว่าของบนพื้นจะเกิดปัญหาใด ๆ ขึ้นมา ยิ่งกลัวว่าจะมีสายลับแอบเข้ามาใกล้หรือใช้กลอุบายย้ายคนออกไป เฝ้ากันอย่างประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งกว่าตอนอยู่ข้างกายเซี่ยหลีเป็นทหารรักษาการณ์ส่วนตัวของท่านอีกเสียอีก
ยังไงซะ หากศัตรูโจมตีท่านผู้บัญชาการของพวกเขา ท่านก็ยังวิ่งหนี กระโดดได้ ท่านยังจับคนมาห้อยตีได้ แต่เจ้าเครื่องนี้มันป้องกันตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ แถมยังไม่มีขาจะหนีไปไหน ถ้าศัตรูมาทำมันพังละก็ ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก
ก็มีแต่ท่านผู้บัญชาการของพวกเขานี่แหละนะ ที่กล้าเอาของสำคัญขนาดนี้มาไว้ที่โรงเรียนซึ่งเป็นที่ที่มีคนพลุกพล่านมาก แถมระบบรักษาความปลอดภัยก็แย่สุด ๆ แบบนี้
ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาจริง ๆ พวกเขาอย่าว่าแต่จะได้เป็นทหารต่อเลย ขนาดโดนยิงทิ้งยังไม่พอด้วยซ้ำ
เซี่ยหลีร่างกายสง่างาม ก้าวเท้ายาว ๆ เดินออกจากห้องเรียนมาด้วยท่วงท่าที่ดุดัน ฝีเท้ากว้างไม่น้อย ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นเต็มไปด้วยพลัง รองเท้าบู๊ตทหารกระทบพื้นดัง "ดาก ๆ" ทุกก้าว